Ridgway1

Strumień Łez

15 sierpnia 1982 roku, 41-letni Robert Ainsworth wsiadł do swojej gumowej tratwy i rozpoczął spływ na południe, w dół rzeki Green, w kierunku zewnętrznych obszarów Seattle. Była to wycieczka, którą odbywał przy wielu różnych okazjach, jednak tym razem miało być inaczej. Płynąc powoli z nurtem zauważył łysiejącego mężczyznę w średnim wieku stojącego na brzegu rzeki oraz drugiego, młodszego, który siedział w zaparkowanym nieopodal pickupie. Ainsworth przypuszczał, że przybyli oni tam aby powędkować.
Zapytał starszego mężczyznę, czy coś złapał. Ten odparł, że nic. Zgodnie z tym, co napisali w swojej książce „Green River Killer” Smith i Guillen, nieznajomy, który stał na brzegu chciał się dowiedzieć, czy Ainsworth znalazł cokolwiek, ale ten odpowiedział, że „jedynie stary pień”. Wkrótce potem dwaj mężczyźni odjechali pickupem, a Robert kontynuował spływ w dół rzeki. W ciągu następnych kilku godzin stwierdził, że otacza go śmierć.
W chwili gdy patrzył w przejrzystą wodę, jego wzrok napotkał spojrzenie szeroko otwartych oczu. Twarz młodej czarnoskórej kobiety unosiła się tuż pod powierzchnią, a jej ciało dryfowało z nurtem rzeki. Sądząc, że mógł to być manekin, Ainsworth spróbował zaczepić figurę kijem. Niestety, tratwa przechyliła się, gdy usiłował odsunąć postać od skał i Robert wpadł do wody. Ku swemu przerażeniu, uświadomił sobie, że nie był to manekin, ale martwa kobieta. Kilka sekund później ujrzał kolejne dryfujące zwłoki półnagiej, czarnoskórej dziewczyny, częściowo zanurzone w wodzie.
Ainsworth szybko popłynął do brzegu, w miejsce, gdzie wcześniej była zaparkowana ciężarówka. Będąc w szoku, usiadł i czekał na pojawienie się jakiejś pomocy. W ciągu następnej godziny zauważył mężczyznę z dwojgiem dzieci jadących na rowerach. Zatrzymał ich, opowiedział o swoim makabrycznym odkryciu i poprosił o sprowadzenie policji. Wkrótce na miejsce przybył funkcjonariusz i przepytał Ainswortha odnośnie znaleziska. Policjant z niedowierzaniem wszedł do płytkiej rzeki i skierował się w stronę upiornego kształtu. Niewiele później dzwonił po wsparcie.
Wkrótce po przybyciu posiłków, detektywi zabezpieczyli obszar i zaczęli szukać dowodów. W tym czasie dokonano kolejnego makabrycznego odkrycia. Odnaleziono trzecie ciało – częściowo ubrane zwłoki młodej dziewczyny. W przeciwieństwie do pozostałych, tę znaleziono na porosłym trawą obszarze, niespełna 30 stóp od miejsca, w którym odkryto dwie pierwsze ofiary. Oczywistym było, że dziewczyna zmarła w wyniku uduszenia. Na jej szyi sprawca zadzierzgnął parę niebieskich majtek. Ciało nosiło także ślady walki w postaci siniaków na rękach i nogach. Ofiara została później zidentyfikowana jako 16-letnia Opal Mills. Sądzono, że została zamordowana w ciągu 24 godzin przed odnalezieniem.
Po przebadaniu ciał w miejscu ich odkrycia, Główny Inspektor Donald Reay stwierdził, że wszystkie trzy dziewczyny zmarły w wyniku uduszenia. U dwóch ofiar znalezionych w rzece i zidentyfikowanych później jako Marcia Chapman – lat 31, oraz Cynthia Hinds – lat 17, odkryto obecność stożkowatego kształtu kamieni wepchniętych w pochwę. Wskutek tego obciążenia ciała pozostawały pod powierzchnią wody. Reay stwierdził następnie, że Chapman – matka dwojga dzieci, która zaginęła dwa tygodnie wcześniej, nie żyje od ponad tygodnia. Jej zwłoki nosiły ślady zaawansowanego rozkładu. Uznano natomiast, że ciało Hinds przebywało w rzece nie dłużej, niż kilka dni.
Te trzy ofiary nie były jedynymi odnalezionymi w stanie Waszyngton w okolicach rzeki Green. Kilka dni wcześniej odkryto ciało kobiety o nazwisku Deborah Bonner. Jej nagie zwłoki znaleziono w rzece Green, przy zwalonym pniu. Ta ofiara także została uduszona.
Miesiąc wcześniej, odkryto inną młodą dziewczynę, zidentyfikowaną jako Wendy Lee Coffield; jej ciało unosiło się w wodach rzeki Green. To jednak nie wszystko, pół roku przed odnalezieniem zwłok Coffield, kilka mil od rzeki, na pustej działce odkryte zostały zwłoki jej przyjaciółki Leanne Wilcox. Początkowo nie sądzono, że to Morderca znad Rzeki Green zamordował Wilcox, jednak opinia śledczych została zakwestionowana przez ostatnie wydarzenia.
W ciągu sześciu miesięcy, w pobliżu rzeki odnaleziono sześć ciał. Detektywi prowadzący śledztwo szybko zdali sobie sprawę z faktu, że na wolności grasuje seryjny morderca. Wiedzieli, że muszą go jak najszybciej odszukać i schwytać, zanim zaginą inne kobiety.

Koszmar się ziścił

Spośród detektywów Hrabstwa King, wybrano specjalną grupę dochodzeniową, która miała zająć się morderstwami znad rzeki Green. Zgodnie z The Seattle Times, był to największy policyjny zespół śledczy, jaki powołano od sprawy morderstw Teda Bundy, niespełna dekadę wcześniej. Mjr. Richard Kraske, kierownik Kryminalnego Wydziału Dochodzeniowego i Detektyw Dave Reichert z Głównego Oddziału Kryminalnego Hrabstwa King, stanęli na czele grupy. O pomoc poprosili specjalistę od tworzenia portretów psychologicznych seryjnych morderców, agenta FBI – Johna Douglasa i śledczego – Boba Keppela, który osiem lat wcześniej zasłynął z uwagi na wyjątkowy i skuteczny sposób zbierania dowodów w sprawie Teda Bundy.
Śledztwo miało wyjątkowo niepewny start ze względu na ogrom informacji, w których policja ugrzęzła w stosunkowo krótkim czasie. Nie było sposobu na oparcie się na wciąż rosnącej liczbie danych i dowodów, spośród których część utracono, umieszczono w niewłaściwym miejscu, bądź też zupełnie przeoczono. W rzeczywistości, sytuacja stała się tak dramatyczna, że w pewnym momencie policja zwróciła się o pomoc ochotników w trwającym śledztwie.
Podczas dochodzenia detektywi odkryli, że wiele z zamordowanych dziewcząt znało się wzajemnie i dzieliło podobną historię prostytuowania się. Śledczy postanowili rozpocząć poszukiwania zabójcy w obszarze, w którym często widziane były jego ofiary. Przeprowadzili setki wywiadów z wieloma prostytutkami, pracującymi w Seattle na terenie od 139-tej do 272-iej South Street. Próbowali uzyskać informacje na temat podejrzanych osobników, na których mogły się natknąć. Jednakże, wiele z dziewcząt było nieufnych wobec funkcjonariuszy i niechętnie rozmawiały z policjantami.
Jedna z prostytutek, która pracowała przy głównej trasie, złożyła raport na policję, twierdząc, że mężczyzna, który ją zgwałcił wspominał o morderstwach znad rzeki Green. Wkrótce po tym, brygada dochodzeniowa zaczęła poszukiwania napastnika. 20 sierpnia 1982 roku policja ogłosiła, że został on zatrzymany w areszcie jako potencjalny podejrzany w sprawie morderstw znad rzeki Green. Jednakże, nie byli oni w stanie odnaleźć jakichkolwiek wiarygodnych dowodów łączących go ze zbrodniami. Ostatecznie został on zwolniony, a poszukiwania zabójcy rozpoczęto od nowa.
Były też inne prostytutki, których doniesienia były dla grupy dochodzeniowej szczególnie niepokojące. Zachodziło wysokie prawdopodobieństwo, że mogły mieć one związek z morderstwami znad rzeki Green. Informacje pochodzące z wywiadów z dwiema prostytutkami dotyczyły mężczyzny w niebiesko-białej półciężarówce, który uprowadził je i usiłował zamordować.
Zgodnie z zeznaniem 21-letniej Susan Widmark, była ona nagabywana przez mężczyznę w średnim wieku, prowadzącego niebiesko-białego traka. Kiedy już była w jego aucie, przyłożył jej do skroni lufę pistoletu i pojechał w stronę autostrady. Następnie skręcił w opustoszałą drogę, wyłączył silnik i zaczął brutalnie gwałcić.
Potem pozwolił się ubrać ofierze będącej wciąż w aucie, jednocześnie odjeżdżając z miejsca przestępstwa. Prowadząc robił uwagi do ostatnich morderstw znad rzeki, przez cały czas trzymając kobietę na muszce. Obawiając się o swoje życie, Widmark zdołała uciec z samochodu, gdy kierowca zatrzymał auto na czerwonym świetle. Kobiecie udało się zapamiętać część numeru rejestracyjnego półciężarówki zanim przestępca odjechał.
Podobny incydent przydarzył się 15-letniej Debrze Estes, która złożyła doniesienie na policję w sprawie gwałtu pod koniec sierpnia 1982 roku. Estes twierdziła, że tamtego dnia idąc poboczem autostrady została zaczepiona przez mężczyznę w niebiesko-białym pick-upie, który zaoferował, że ją podwiezie. Dziewczyna zgodziła się i wsiadła do auta. Ku jej zaskoczeniu, mężczyzna wyjął pistolet i wycelował go w jej głowę. Potem w brutalny sposób zmusił ją do seksu oralnego, a następnie wypuścił, skutą kajdankami w lesie, jednocześnie odjeżdżając. Dziewczyna natychmiast pobiegła szukać pomocy.
Spostrzegłszy wyłaniający się wzorzec, który mógł być związany z morderstwami znad rzeki Green, członkowie grupy dochodzeniowej postanowili podążać tym tropem i odszukać półciężarówkę oraz kierowcę. Mieli nadzieję, że nowe informacje dotyczące tego mężczyzny doprowadzą ich do przełomu w śledztwie.
Tego września, patrol policyjny zatrzymał Charlesa Clintona Clarka – z zawodu masarza, jadącego w swojej niebiesko-białej półciężarówce główną ulicą Seattle. Po gruntownej kontroli, którą przeprowadzono, okazało się, że Clark posiadał dwa pistolety. Śledczy byli przekonani, że to właśnie on mógł być mężczyzną, którego szukali. Po uzyskaniu jego fotografii z prawa jazdy, pokazano ją zarówno Widmark jak i Estes. Obydwie kobiety zidentyfikowały Clarka jako sprawcę napadów, których były ofiarami.
Clark został aresztowany, a jego dom oraz samochód poddano rewizji. Policjanci znaleźli dwa pistolety, których przypuszczalnie użyto w czasie uprowadzeń. W trakcie przesłuchania, Clark przyznał się do ataków na kobiety. Jednakże zachodziły wątpliwości co do tego, czy był on odpowiedzialny także za morderstwa znad rzeki Green, gdyż jak wiedziano, zwykł on uwalniać swoje ofiary po ataku. Ponadto, Clark posiadał solidne alibi na czas zaginięć wielu ofiar odnalezionych nad rzeką.
Kiedy oskarżono go o gwałt na osobach Widmark i Estes, podczas spaceru zniknęła 19-letnia Mary Bridgett Meehan. Kobieta była w ósmym miesiącu ciąży, a do zaginięcia doszło w pobliżu Motelu Western Six. Motel mieścił się przy ulicy głównej i był miejscem częstej obecności i pracy prostytutek, które padły ofiarą Mordercy znad Rzeki Green.
Opierając się na przeczuciu, detektyw Reichert zaczął podejrzewać, że zabójcą może być jeden z ochotników pracujących przy sprawie. Śledztwo skoncentrowało się na osobie 44-letniego, emerytowanego taksówkarza, którego policjanci poddali szczegółowym przesłuchaniom. Byli zaniepokojeni, gdyż dwa tygodnie przed zniknięciem Meehan, w tajemniczych okolicznościach zaginęły dwie 16-letnie dziewczyny, Kase Ann Lee i Terri Rene Milligan. Sądzono, że także one wcześniej się prostytuowały. Podejrzewano również, że padły ofiarą Mordercy znad Rzeki Green. Taksówkarz zaś, wydawał się pasować do profilu opracowanego przez agenta FBI – Johna Douglasa.
Według Douglasa, Morderca znad Rzeki Green był pewnym siebie, choć impulsywnym mężczyzną w średnim wieku, który prawdopodobnie często odwiedzał miejsca zbrodni w celu odtworzenia zabójstw w pamięci. Możliwe, że sprawca dobrze znał okolicę i był głęboko wierzący. Ponadto, Douglas uważał, że zabójca mógł w aktywny sposób interesować się pracą policji, a zwłaszcza śledztwem dotyczącym ostatnich morderstw. Mógł nawet kontaktować się z policją, starając się uczestniczyć w prowadzonym dochodzeniu.
Przez większą część zimy 1982 roku, policja skrupulatnie monitorowała działania taksówkarza, chociaż ten nieprzerwanie zaprzeczał jakoby miał cokolwiek wspólnego z zabójstwami znad rzeki. Ostatecznie, kierowca stał się głównym podejrzanym w sprawie morderstw. Został aresztowany za nieopłacenie biletów parkingowych, gdyż śledczy nie mieli wystarczająco mocnych dowodów łączących go z zabójstwami, poza tym, że znał pięć spośród odnalezionych ofiar.
26 września 1982 roku, odkryto będące w stanie zaawansowanego rozkładu zwłoki 17-letniej prostytutki – Gisele A. Lovvorn. Zaginęła ona ponad dwa miesiące wcześniej, zanim przypadkowy rowerzysta znalazł jej nagie ciało w pobliżu opuszczonych zabudowań Międzynarodowego Lotniska Sea-Tac. Kobieta została uduszona przy pomocy pary męskich, czarnych skarpet. Co ciekawe, w czasie gdy zaginęła, miała włosy koloru blond. Jednak, kiedy odkryto jej ciało, były one ufarbowane na czarno. Chociaż zwłok nie odnaleziono w bezpośredniej okolicy, cieszącej się wówczas złą sławą rzeki, policjanci sądzili, że kobieta była ofiarą Zabójcy znad Rzeki Green.
W okresie od września 1982 do kwietnia 1983, zaginęło około 14 dziewcząt. Były to między innymi: Mary Meehan, Debra Estes, Denise Bush, Shawnda Summers, Shirley Sherrill, Rebecca Marrero, Coleen Brockman, Alma Smith, Delores Williams, Gail Matthews, Andrea Childers, Sandra Gabbert, Kimi-Kai Pitsor oraz Marie Malvar. Większość dziewcząt mieściła się w granicach wieku od 15 do 23 lat, a ponadto były znane jako prostytutki często przebywające w okolicach drogi głównej.
Uwaga Grupy Zadaniowej do sprawy Green River na jakiś czas skupiła się na jednym podejrzanym, który prawdopodobnie był zamieszany w zaginięcie ostatniej dziewczyny, Marie Malvar. 30 kwietnia 1983, jej chłopak widział ją, jak rozmawiała z potencjalnym klientem siedzącym w ciężarówce o ciemnych barwach, podczas gdy ona starała się przyciągać uwagę kierowców przejeżdżających ulicą. Stwierdził, że zobaczył, jak Malvar wsiada do samochodu, który zaraz potem odjechał. Według Smith i Guillen, chłopak Malvar utrzymywał, że jego dziewczyna i nieznany mu mężczyzna kłócili się.
Będąc podejrzliwym wobec kierowcy ciężarówki, ruszył za nimi. Niewiele później, ciężarówka, w której jechała jego dziewczyna, przyspieszyła i ostatecznie znikła z pola widzenia, gdy chłopak zatrzymał się na światłach. Wtedy widział Marię Malvar po raz ostatni. Potem zawiadomił policję o zaginięciu dziewczyny.
Niespełna tydzień po tym wydarzeniu, razem z bratem i ojcem Malvar, chłopak zauważył podejrzaną ciężarówkę niedaleko miejsca, w którym stracił ją z oczu kilka dni wcześniej. Mężczyźni pojechali za nią do domu mieszczącego się przy 348-ej South Street i wezwali policję. Po przybyciu na miejsce policjanci przeprowadzili rozmowę z właścicielem posesji, Garym Ridgeway’em, który zaprzeczył jakoby kiedykolwiek widział Malvar. Usatysfakcjonowani taką odpowiedzią funkcjonariusze opuścili rezydencję i przestali drążyć sprawę.
Ciężarówka, podobna do tej, której właścicielem był Ridgeway, pojawiła się także w sprawie zaginięcia młodej prostytutki – Kimi Kai Pitsor, które miało miejsce w kwietniu. Jej stręczyciel widział, jak wsiadała do ciemno-zielonego pickupa ciągnącego przyczepę kempingową. Mężczyzna opisał kierowcę auta jako człowieka o ospowatej twarzy. Obserwował, jak tych dwoje odjeżdża i wtedy to po raz ostatni widział Pitsor. Później zawiadomił policję, jednak zgłoszeń dotyczących zniknięcia Pitsor i Malvar nigdy nie ze sobą skojarzono.
Wiosną 1983, śledztwo w sprawie Mordercy znad Rzeki Green oraz związanych z nim zabójstw powoli upadało. Detektywi z grupy dochodzeniowej zdawali sobie sprawę, że prawdopodobieństwo, iż to taksówkarz był mordercą, jest niewielkie, pomimo tego jednak wciąż był on ich głównym podejrzanym. Nie mieli żadnych nowych śladów, a na obszarze całego miasta wciąż znikały prostytutki. Zasypana lawiną wskazówek, grupa dochodzeniowa nie była w stanie nadążyć za ogromnymi ilościami napływających informacji. O pomoc w ogarnięciu góry danych zwrócili się do Boba Keppela.

Wszystkie te szczątki

Pod koniec kwietnia, Keppel spędził trzy tygodnie przedzierając się przez wszelkie dostępne dane odnoszące się do zabójstw przypisywanych Mordercy znad Rzeki Green. Po dokonaniu analiz, złożył raport szeryfowi Hrabstwa King – Vernonowi Thomasowi. Ku konsternacji członków grupy dochodzeniowej, był on bardzo krytyczny wobec prowadzonego śledztwa.
Zgodnie z tym, co Keppel napisał w swojej książce pt.: The Riverman, jeśli zabójca miał zostać odnaleziony, należało poczynić wiele zmian. W swoim raporcie utrzymywał, że większość danych, w tym także dowody, akta i doniesienia świadków związane z przestępstwami były w kompletnym nieładzie. Pierwszą rzeczą, którą należało uczynić było całkowite zreorganizowanie i właściwa kategoryzacja wszelkich informacji. Następnie, kiedy zostanie to ukończone, konieczne jest zidentyfikowanie podobieństw i rozbieżności zachodzących pomiędzy poszczególnymi sprawami, w celu określenia elementów wspólnych, łączących morderstwa z jednym lub kilkoma zabójcami.
Nie było wątpliwości, że skuteczne i gruntowne śledztwo będzie kosztować hrabstwo o wiele więcej, aniżeli wcześniej zakładano. Już wtedy, dochodzenie było największą w historii Stanów Zjednoczonych tego typu operacją. Kwota potrzebna do wprowadzenia w życie sugestii Keppela znacznie przekroczyła szacowane 2 miliony dolarów. Jakkolwiek, coś należało zrobić w celu powstrzymania morderczego szału sprawcy.
8 maja 1983, odkryto kolejne ciało, które później zidentyfikowano jako Carol Ann Christensen, lat 21. Jej zwłoki zostały odnalezione przez rodzinę, która wybrała się na grzyby do zalesionego obszaru w okolicy Doliny Maple. W momencie odkrycia, ciało Christensen było ułożone przez zabójcę w wyjątkowo makabryczny sposób.
Na głowę Christensen sprawca założył brązową, papierową torbę. Kiedy ta została zdjęta, stwierdzono, że na szyi starannie ułożono rybę. Smith i Guillen utrzymują, że zabójca również umieścił drugą rybę na lewej piersi oraz butelkę pomiędzy nogami ofiary. Ręce były skrzyżowane na brzuchu, a na wierzchu lewej ułożono świeżo zmieloną wołowinę. Dalsze badania ujawniły, że dziewczyna została uduszona sznurem. Co ciekawe, wyglądało na to, że przez pewien czas zwłoki były zanurzone w wodzie, chociaż rzeka była odległa o kilka mil od miejsca odkrycia ciała. Członkowie grupy dochodzeniowej sądzili, że była to kolejna ofiara Mordercy znad Rzeki Green.
W ciągu wiosny i lata 1983, zaginęło jeszcze dziewięć młodych kobiet, z których wiele było prostytutkami. Były to: 18-letnie Martina Authorlee i Cheryl Lee Wims, 19-letnia Yvonne Antosh, 15-letnia Carrie Rois, 21-letnia Constance Naon, 16-letnia Tammie Liles, 18-letnia Keli McGuiness, 22-letnia Tina Thompson oraz 17-letnia April Buttram. Większość nazwisk umieszczono na wciąż rosnącej liście prawdopodobnych ofiar Mordercy znad Rzeki Green. Jednakże, było kilka przypadków, które nie trafiły na listę, jako że ciała odnaleziono poza obszarem, gdzie, jak było wiadomo, zabójca pozbywał się większości zwłok.
Tego lata odkryto kilka kolejnych ciał. W czerwcu, na południowo zachodnim odcinku drogi Tualatin, znaleziono szczątki niezidentyfikowanej białej kobiety w wieku 17 – 19 lat. 11 sierpnia, w okolicach Lotniska Sea-Tac, odkryte zostały zwłoki zaginionej Shawndy Summers. Dzień później, w północnej części Lotniska Sea-Tac, odnaleziono kolejne ciało, które pozostało niezidentyfikowane. Jesień i zima 1983 dostarczyły równie wiele zaginięć i jeszcze więcej zwłok.
Pomiędzy wrześniem a grudniem 1983, zaginęło kolejnych dziewięć kobiet i odkryto ciała siedmiu, spośród których, jak sądzono, wszystkie zostały uprowadzone i zamordowane przez Zabójcę znad Rzeki Green. Zaginione kobiety, które były przeważnie prostytutkami to: 26-letnia Debbie Abernathy, 19-letnia Tracy Ann Winston, Patricia Osborn i Maureen Feeney, 25-letnia Mary Sue Bello, 16-letnia Pammy Avent, 22-letnia Delise Plager, 26-letnia Kim Nelson oraz Lisa Lorraine Yates.
Pośród odnalezionych ciał zidentyfikowano między innymi 17-letnią Delores Williams, która zaginęła 8 marca 1983. Jej szczątki odkryte zostały 18 września w jeziorze Star. Tego samego dnia, również w jeziorze Star odnaleziono zwłoki Gail Matthews – lat 23.
W ciągu następnych kilku miesięcy odkryto ciała kolejnych pięciu kobiet.
15 października, niedaleko strumienia Soos przy trasie Auburn – Black Diamond, odnaleziono szkielet Yvonne Antosh, którą po raz ostatni widziano 31 maja. Była ona jedną z kilku ofiar, o których zaginięciu poinformowano policję. Dwanaście dni później, w południowej części lotniska Sea-Tac, znaleziony został częściowo pogrzebany szkielet Constance Naon.
Śledczy z grupy dochodzeniowej byli przekonani, że w okolicy znajdują się prawdopodobnie jeszcze inne, do tej pory nie odkryte ciała. Przeprowadzono więc poszukiwania, w których uczestniczyła drużyna skautów. 29 października, podczas przeczesywania opustoszałych parceli otaczających lotnisko, jeden z chłopców odnalazł leżący w zaroślach, pokryty odpadkami szkielet. Szczątki zidentyfikowano później jako 22-letnią Kelly Ware.
Morderczy szał zabójcy pociągnął za sobą jeszcze dwie ofiary, których ciała odkryto przed Nowym Rokiem. 13 listopada, po szeroko zakrojonych poszukiwaniach koncentrujących się na południowym obszarze Sea-Tac, w okolicy drogi 192-iej South Street, odnaleziono, będące w stanie zaawansowanego rozkładu zwłoki, należące do Mary Meehan i jej nienarodzonego dziecka. Według autorów strony Cold Serial Web, były to jedyne ofiary przypisywane Mordercy znad Rzeki Green, które zostały pogrzebane przez sprawcę. Na ciele lub w jego bezpośrednim sąsiedztwie znaleziono kilka trudnych do wytłumaczenia szczegółów, w tym dwa drobne kawałki plastiku, duży pukiel włosów umieszczony w pobliżu części łonowej zwłok, skrawek skóry dołączonej do czaszki, zawierający włókna, trzy małe kości, dwa przepołowione ołówki oraz czystą, plastikową rurkę.
Miesiąc później, 15 grudnia, niedaleko cmentarza Mountain View w Auburn, w stanie Waszyngton odnaleziono czaszkę Kimi-Kai Pitsor. Wyglądało na to, że zabójca znalazł sobie nowe miejsce pochówku dla swych ofiar. Miało to być piąte znane „miejsce pozbywania się ciał”.
Dwa tygodnie po odnalezieniu Pitsor, Grupa Zadaniowa do Sprawy Green River powiększyła się o połowę, jako że w okolicy wciąż wzrastała liczba morderstw. Ponad to obawiano się, że w najbliższych miesiącach popełnione zostaną kolejne zabójstwa. Te prognozy miały wkrótce okazać się trafne.
Chociaż „oficjalna” liczba ofiar w sprawie Green River określana jest na 11 lub 12, to liczba ta była i wciąż jest kwestionowana. Dokładna ilość do dnia dzisiejszego pozostaje niejasna i uważa się, że jest znacznie wyższa aniżeli początkowo przypuszczano. Pod koniec roku 1983 w rejonie Seattle, odnalezionych było już około 18 ciał. Wielu ofiar nie uwzględniono na liście, nawet pomimo tego, że zostały zamordowane w niemalże ten sam sposób jak i inne. Nie podano wyjaśnień, dlaczego kobiety te usunięto z wykazu.

Ścigając Zło

W styczniu 1984, Grupa Zadaniowa do sprawy Green River zyskała nowego kierownika w osobie kapitana Franka Adamsona, który wcześniej dowodził jednostką z policyjnego wydziału do spraw wewnętrznych. Podczas pierwszych kilku miesięcy pod jego przywództwem zaszły drastyczne zmiany. Na początku zadecydował, że najlepiej dla śledztwa będzie przenieść siedzibę główną grupy dochodzeniowej w okolice Hrabstwa Burien, które leżało w pobliżu lotniska i niedaleko miejsc, gdzie dochodziło do zbrodni.
Idąc za radą Keppela, Adamson wyodrębnił rozmaite zadania i przypisał je poszczególnym członkom grupy. Sądzono, że takie posunięcie umożliwi lepszą organizację, integrację i gromadzenie ogromnych ilości danych a także doprowadzi do osiągnięcia bardziej skutecznych wyników w sprawie. Smith i Guillen podają, że jedna grupa składająca się z siedmiu śledczych i jednego sierżanta – dowódcy, przypisana została do badania ofiar Zabójcy znad Rzeki Green. Druga zaś, o podobnej konstrukcji – do sprawdzania informacji odnoszących się do prawdopodobnych podejrzanych.
Adamson następnie wyznaczył trzech detektywów do nowo powstałej sekcji kryminologicznej, której obowiązki obejmowały zarówno wykorzystanie wskazówek i analizę prawdopodobnych tendencji oraz metod stosowanych przez zabójcę, podobnie jak i innych ważnych informacji odnoszących się do sprawy. Dwudziestu dwóch oficerów policji zostało także przypisanych do oddziału grupy dochodzeniowej zajmującego się technikami proaktywnymi, który opracowywał nowe strategie monitoringu działalności prostytutek w obszarze autostrady oraz innych niezwykłych wydarzeń lub też interesów prowadzonych na tym terenie.
Ponadto, narzucona została przez Keppela nowa strategia, która przeniosła uwagę śledczych z potencjalnej winy podejrzanego, na jego potencjalną niewinność. Implikacje tego podejścia pozwoliły detektywom na szybkie wykluczanie osób, które miały alibi i skoncentrowanie się na bardziej prawdopodobnych podejrzanych.
Ci zaś, którzy pozostali, byli hierarchizowani w zależności od potencjalnego ryzyka: tych, którzy byli najbliżej powiązani z ofiarami i pasowali do profilu oraz sposobu działania zabójcy umieszczano w kategorii „A”; tych, którzy mieli słabsze powiązania z przestępstwami przypisywano do kategorii „B” lub „C” tuż przed ewentualną eliminacją. I kiedy już wydawało się, że nowo zrewidowana grupa dochodzeniowa jest lepiej przygotowana do ujęcia Zabójcy znad Rzeki Green, zdarzyło się to, co było nieuniknione.
14 lutego 1984 roku, 40 mil od miasta, w pobliżu autostrady międzystanowej odkryto szkielet kobiety, później zidentyfikowanej jako Denise Louise Plager. Była to pierwsza, lecz nie ostatnia ofiara znaleziona tego roku. W ciągu następnych dwóch miesięcy miało zostać odkrytych jeszcze około dziewięciu ciał.
Część z nich to: 18-letnia Cheryl Wims, 26-letnia Lisa Yates, Debbie Abernathy, 16-letnia Terry Milligan, 17-letnia Sandra Gabbert oraz 22-letnia Alma Smith. Inne ofiary pozostały niezidentyfikowane. Większość dziewcząt miało jedną główną cechę wspólną – były prostytutkami.
Chociaż wyglądało na to, że Grupa Zadaniowa do sprawy Green River poczyniła niewiele postępów w śledztwie, zaczął pojawiać się wyraźny wzorzec, który umożliwił stworzenie bardziej dokładnego profilu zabójcy oraz jego działań. Wydawało się, że morderca ma kilka miejsc, gdzie pozbywa się ciał ofiar. Odkryte zwłoki, za wyjątkiem Meehan, znajdowane były częściowo pogrzebane lub też przykryte odpadkami lub listowiem. Większość ciał porzucono poza odosobnionymi drogami, na lub też w okolicach nielegalnych wysypisk śmieci. Specjalista od profili psychologicznych, agent FBI, John Douglas wnioskował, że zabójca pozbywał się zwłok w takich miejscach, gdyż uważał je za „ludzkie śmieci”.
W ciągu roku 1983, miejsca pozbywania się ciał przesunęły się znad rzeki i skoncentrowały głównie wokół Lotniska Sea-Tac i jeziora Star. W 1984, zwłoki znajdowano w okolicy cmentarza Mountain View i North Bend, poza lub w pobliżu autostrady międzystanowej nr 90. Ofiary znikały także z dwóch głównych rejonów – drogi głównej i centrum Seattle.
Grupa dochodzeniowa działała w przekonaniu, że zabójca pracował lub mieszkał w pobliżu obszaru, w którym pozbywał się ciał. Określono, że miejsca, gdzie znajdowane były zwłoki, zakreślone na mapie, z grubsza utworzyły trójkątny kształt. Uznano, że zabójca mógł mieszkać gdzieś w obszarze tego trójkąta.
Ważnego odkrycia dokonano także w kwietniu, kiedy znaleziono następne szczątki ofiar. Po tym jak śledczy usunęli zarośla częściowo skrywające zwłoki, zauważono odcisk buta, należącego prawdopodobnie do zabójcy. Ślad poddano badaniom, w wyniku których okazało się, że został wykonany przez męski but o rozmiarze 10 lub 11. Był to istotny dowód, który mógł połączyć zabójcę z jego ofiarami.
W połowie kwietnia, ochotniczka z grupy dochodzeniowej – jasnowidz, Barbara Kubik-Pattern, miała wizję, że w pobliżu autostrady międzystanowej nr 90 odnalezione zostanie ciało kolejnej kobiety. Natychmiast skontaktowała się z policją i opowiedziała o swoich przeczuciach, ale ku jej rosnącej frustracji, nikt nie podjął żadnych działań w związku z tymi informacjami. Biorąc sprawy we własne ręce, razem z córką wyruszyła na poszukiwania kobiety.
Podążając śladem, który ukazał się w wizji, Kubik-Pattern i jej córka w końcu odnalazły kolejne ciało. Zaraz potem kobiety pojechały do pobliskiego obszaru poszukiwań, który był patrolowany przez policję. Kiedy powiadomiły jednego z oficerów o swoim odkryciu, zostały odprawione, a nawet zagrożono im aresztowaniem za naruszenie strzeżonego terenu.
Rozgniewana Kubik-Pattern poinformowała dziennikarzy, którzy stacjonowali nieopodal miejsca odkrycia zwłok. Ostatecznie, jeden z członków grupy dochodzeniowej podszedł do kobiety, gdy ta rozmawiała z reporterem i poprosił aby pokazała mu znalezione ciało. Wkrótce potem policjanci stanęli twarzą w twarz z makabrycznym odkryciem.
Rozkładające się zwłoki należały do 36-letniej Aminy Agisheff. Ostatnio widziano ją 7 lipca 1982 wracającą do domu z restauracji w centrum Seattle, w której pracowała. Agisheff nie pasowała do opisu wielu innych ofiar.
Była starsza niż inne zamordowane i zaginione kobiety i pracowała jako kelnerka, a nie jako prostytutka. Agisheff żyła w stałym związku i w czasie, kiedy zniknęła wychowywała dwoje dzieci. Choć między stylem jej funkcjonowania, a sposobem w jaki prowadziły się inne ofiary zachodziły wyraźne różnice, a także inne było miejsce, w którym porzucono ciało, śledczy uznali, że kobieta została zamordowana przez Zabójcę znad Rzeki Green. Ponadto, została zaklasyfikowana jako jedna z pierwszych ofiar sprawcy, nawet pomimo faktu, że kilka morderstw poprzedzających jej zniknięcie pasowało do modus operandi zabójcy.
26 maja dwoje dzieci bawiło się na drodze Jovita w Hrabstwie Pierce, kiedy ku swemu przerażeniu odkryły szkielet. O nowym znalezisku natychmiast powiadomiono policję i grupę dochodzeniową. W trakcie przeprowadzonych badań medycznych odkryto, że szczątki należały do Collen Brockman, 15-letniej dziewczyny, która uciekła z domu. Poza miejscem pozbywania się ciał i odciskiem buta, śledczy wciąż nie mieli nowych śladów odnoszących się do tożsamości zabójcy. Po prawie trzech latach morderczy szał trwał nadal.

Nie wiedząc co począć

Po odkryciu ciała Brockman, częstotliwość morderstw wydawała się maleć. Jakkolwiek, potrzeba schwytania zabójcy pozostała głównym priorytetem dla grupy dochodzeniowej. W sierpniu 1984, śledczy sądzili, że nastąpił upragniony przełom w sprawie, kiedy w areszcie w San Francisco dwóch przestępców przyznało się do morderstw znad rzeki Green. Po przeprowadzeniu szczegółowych przesłuchań z ich udziałem, zeznania okazały nieprawdziwe.
Kilka miesięcy później, niesławny seryjny morderca – Ted Bundy, który wówczas przebywał w celi śmierci, zaoferował Keppelowi i grupie dochodzeniowej swoją pomoc w znalezieniu ich człowieka. Bundy zaproponował swemu dawnemu antagoniście możliwość niezwykłego wglądu w umysł seryjnego zabójcy, ofertę, której Keppel nie mógł odrzucić. Ci dwaj mężczyźni komunikowali się głównie poprzez korespondencję. W swoich listach Keppel zadawał szczegółowe pytania mając nadzieję, że Bundy może znać odpowiedzi na nie.
Wiele z informacji, które uzyskał bardzo go zainteresowało. Bundy sugerował, że zabójca znał swoje ofiary, a prawdopodobnie nawet był wobec nich przyjaźnie nastawiony, zanim zwabił je na spotkanie śmierci. Zgodnie z książką Keppela pt.: „The Riverman”, Bundy uważał, że morderca pozbył się nawet większej liczby ciał w miejscu, w którym znaleziono ostatnie z nich. Ponadto, sądził, że wzorzec porzucania zwłok prowadził coraz bliżej, do domu zabójcy.
Bundy był w stanie udzielić niezwykłego wglądu w perspektywę mordercy, z czego znaczna część okazała się bardzo pomocna w sprawie. Uzyskane od niego informacje ułatwiły detektywom ogólne zrozumienie zachowań seryjnego mordercy. W rzeczywistości, Bundy stał się, obok Douglasa i Keppela, jednym z głównych konsultantów, którzy przyczynili się do opracowania profilu psychologicznego zabójcy. Pomimo tych niezwykłych rad, grupa dochodzeniowa wciąż stała w martwym punkcie odnoście tożsamości Mordercy znad Rzeki Green.
Chociaż zabójstwa wydawały się powoli ustawać, to nie wygasły zupełnie. Pomiędzy październikiem a grudniem 1984 roku, znaleziono dwa ciała, zidentyfikowane później jako 25-letnia Mary Sue Bello oraz 18-letnia Martina Authorlee. Zwłoki porzucone zostały na uboczu autostrady nr 410. Całkowita liczba ciał doszła do 31, choć w rzeczywistości tylko 28 z nich składało się na wciąż rosnącą „oficjalną” listę zabójstw znad rzeki Green. Czternaście kobiet wciąż było uznanych za zaginione.
10 marca 1985 roku, nieopodal drogi Star Lake, odnaleziono kolejne, częściowo pogrzebane zwłoki. Ofiarę ostatecznie zidentyfikowano jako 15-letnią Carrie Rois. Zaginęła ona latem 1983 roku.
W połowie czerwca, mężczyzna pracujący buldożerem przy wyrównywaniu terenu w Tigard, w stanie Oregon, odkrył szkielety dwóch kobiet. Zwłoki zostały później zidentyfikowane jako 23-letnia Denise Bush i 19-letnia Shirley Sherrill. Obydwie kobiety były znanymi prostytutkami z Seattle. Odkrycie ich zwłok potwierdziło fakt, że obszar działania Zabójcy z Green River rozszerzył się poza granice stanu. Wyglądało na to, że odnaleziono nowe miejsce, w którym morderca pozbywał się ciał.
W międzyczasie, specjalista z FBI w dziedzinie profilowania, John Douglas przeanalizował wcześniejszy profil zabójcy i doszedł do wniosku, że istnieją dwaj odrębni sprawcy. Sugerował on, że pomimo faktu, iż portrety obydwu morderców są w wielu aspektach podobne, to ich sposoby pozbywania się ciał nieco się różnią. Douglas odnosił wrażenie, że jeden ze sprawców dokładał większych wysiłków w celu ukrycia ciał aniżeli drugi. Podczas gdy niektóre zwłoki były częściowo pogrzebane, lub pogrzebane w odosobnionych obszarach, inne leżały wystawione na potencjalne odkrycie – tak jak te znalezione w rzece Green.
Chociaż teoria ta wydawała się prawdopodobna, to nie istniał żaden świadek, który byłby w stanie ją potwierdzić. Sprawa ostygała, a z żadnym z zabójstw nie dawało się powiązać któregokolwiek z potencjalnych podejrzanych. Po ponad trzech latach coraz bardziej wzrastała presja na grupę dochodzeniową z uwagi na jej niezdolność do schwytania zabójcy (bądź zabójców).
Do zimy tego roku znaleziono jeszcze trzy szkielety ofiar. Pierwsze zwłoki odkryte w zalesionym obszarze Parku Seward w Seattle, zidentyfikowano jako Mary West. Kolejne dwa ciała należały do Kimi-Kai Pitsor oraz innej, niezidentyfikowanej białej kobiety w wieku pomiędzy 14 a 19 lat. Niezwykłym aspektem tego ostatniego odkrycia był fakt, że szczątki Pitsor znajdowały się w dwóch różnych miejscach. W grudniu 1983 jej czaszkę znaleziono na cmentarzu Mountain View, a dwa lata później resztę ciała odkryto niewiele dalej w wąwozie.
Istniała możliwość, że jakiś czas po śmierci ofiary, jakieś zwierzę odciągnęło czaszkę od zwłok, jakkolwiek nie istniały żadne dowody na to, że tak właśnie się stało. Policja sądziła, że była to robota mordercy. Śledczy nie mieli pewności co do tego, jaki był motyw zabójcy, aby rozmieścić ciało w dwóch różnych miejscach. Spekulowali, że dokonano tego aby ośmieszyć policję lub też aby zagmatwać dochodzenie.
W lutym 1986 roku, wyglądało na to, że Grupa Zadaniowa do sprawy Green River osiągnęła wreszcie upragniony przełom w śledztwie. Na posterunek policji przyprowadzono i poddano kontroli osobistej mężczyznę, którego opisywano jako „osobę, która wzbudziła zainteresowanie organów ścigania”. Wydarzenie to przykuło w znacznym stopniu uwagę mediów.
Agent FBI, Detektyw Jim Doyon z grupy dochodzeniowej, szczegółowo przesłuchał nowego podejrzanego. Jakkolwiek, niewiele później śledczy zdali sobie sprawę, że zatrzymany nie był człowiekiem, którego szukali. Wkrótce mężczyznę zwolniono.
W tym czasie opinia publiczna stawała się coraz bardziej świadoma braku wyników w śledztwie. Jak dotąd aresztowano kilku podejrzanych i każdy z nich dowiódł, że nie miał nic wspólnego z morderstwami. Powszechny gniew i strach osiągnęły punkt wrzenia. Media zaczęły nawet żartować z Grupy Zadaniowej do sprawy Green River.
Na domiar złego, tego lata w okolicy autostrady międzystanowej nr 90, na wschód od Seattle, odnaleziono szkielety trzech kolejnych kobiet. Zwłoki należały do 19-letniej Maureen Feeney, 26-letniej Kim Nelson, oraz jeszcze jednej niezidentyfikowanej młodej kobiety. Spośród tych trzech, jedynie osobę Feeney śledczy byli w stanie powiązać z karierą prostytutki. Całkowita liczba ofiar szybko zbliżała się do zatrważających 40.
Pod koniec 1986 roku, personel zredukowano o 40% a Adamsona przydzielono do innego projektu. Nowym dowódcą Grupy Zadaniowej do sprawy Green River został kpt. James Pompey. Zaczął on od natychmiastowej reorganizacji zespołu i danych ujawnionych w toku dochodzenia.
Podczas gdy Pompey przygotowywał się do objęcia dowodzenia, w grudniu odkryto dwa kolejne ciała. Tym razem znaleziono je znacznie dalej niż oczekiwano, bo w północnych terenach Vancouver, Kolumbii Brytyjskiej. I znowu zabójca zdawał się szydzić ze śledczych. Co ciekawe, wzdłuż zwłok wspomnianych dwóch kobiet rozrzucone zostały fragmenty ciał kilku innych ofiar. Pomimo faktu, że szczątki znajdowały się w znacznej odległości od pozostałych, śledczy nie mieli wątpliwości, że morderstw te były dziełem Zabójcy znad Rzeki Green.

Podejrzany

W pierwszych miesiącach 1987 roku śledczy mieli nowego podejrzanego w sprawie morderstw znad rzeki Green. Był on już znany policji z uwagi na fakt, że w maju 1984 roku został zatrzymany za napastowanie funkcjonariuszki pracującej w przebraniu prostytutki. Jednakże, mężczyznę zwolniono po tym, jak z powodzeniem przeszedł test na wykrywaczu kłamstw. Kiedy śledczy dokładniej przyjrzeli się jego przeszłości, odkryli, że był on oskarżony o uduszenie prostytutki w 1980 w okolicy Międzynarodowego Lotniska Sea-Tac. Jednak mężczyzna twierdził, że działał w obronie własnej rzekomo po tym, jak kobieta pobiła go, tak więc wkrótce został zwolniony z aresztu.
Jeden z detektywów z grupy dochodzeniowej, Matt Haney, był wyjątkowo podejrzliwy w stosunku do tego człowieka i postanowił jeszcze dokładniej sprawdzić jego przeszłość. Odkrył, że w 1982 roku policja zatrzymała i przesłuchiwała mężczyznę, kiedy ten jechał swoim trakiem z prostytutką. Śledczy dowiedział się, że była to jedna z kobiet z listy zamordowanych znad rzeki Green, Keli McGinness.
Ponadto, policja ponownie nachodziła tego mężczyznę w 1983, w związku ze sprawą porwania późniejszej ofiary zabójstwa, Marie Malvar. Świadek, chłopak Malvar, pojechał za półciężarówką do domu kierowcy, po tym jak rozpoznał jego auto jako to, w którym po raz ostatni widział swoją dziewczynę. Haney wierzył, że właśnie ten podejrzany mógł być Mordecą znad rzeki Green.
Detektyw dowiedział się od byłej żony podejrzanego, że ten często odwiedzał wysypiska, na których zostało odkrytych wiele ciał. Ponadto, kilka prostytutek utrzymywało, że w latach 1982/83 widywały mężczyznę odpowiadającego rysopisowi zatrzymanego, regularnie kursującego drogą główną. Okazało się, że człowiek ten przemierzał wspomnianą trasę niemal codziennie w drodze do pracy. Jednym z najbardziej obciążających dowodów był fakt, że mężczyzna był nieobecny w miejscu zatrudnienia lub też miał wolne za każdym razem gdy znikała któraś z ofiar. W końcu, 8 kwietnia 1987 roku, policjanci uzyskali nakaz rewizji i przeszukali dom zatrzymanego. Według Seattle Times pobrano także „próbki cielesne” podejrzanego, aby można było porównać je z dowodami pochodzącymi z ciał ofiar znad rzeki Green. Jakkolwiek, nie wystarczyło to aby przedłużyć areszt zatrzymanemu, tak więc wkrótce mężczyzna został zwolniony. Owym podejrzanym był człowiek o nazwisku Gary Ridgeway.
Kilka tygodni po jego wypuszczeniu, kpt. Pompey zmarł na skutek rozległego ataku serca doznanego w trakcie nurkowania z akwalungiem. To niefortunne zdarzenie zostało natychmiast podchwycone przez media, które nadały mu sensacyjny wydźwięk. Sugerowano, że Mordercą znad Rzeki Green jest oficer policji, który zabił Pompey’a, nie zważając na fakt, że nie istniały absolutnie żadne dowody potwierdzające tę teorię. Jedna z gazet żądała nawet oficjalnego dochodzenia w sprawie śmierci dowódcy grupy zadaniowej. Wydawało się, że po tylu zgonach w mieście, nerwy jego społeczności zostały wystawione na ciężką próbę.
Grupa zadaniowa, którą teraz dowodził kpt. Greg Boyle, została ponownie powołana w czerwcu. Trzech chłopców, szukając aluminiowych puszek, natknęło się na częściowo zakopane kości młodej kobiety. Ofiara zidentyfikowana jako 17-letnia Cindy Ann Smith została odnaleziona w wąwozie za zabudowaniami Społecznej Szkoły Średniej w Green River. Zaginęła około trzy lata przed odkryciem zwłok.
W przeciągu następnego roku znaleziono jeszcze więcej ciał kobiet uznanych za zaginione. Między innymi odkryto zwłoki 14-letniej Debbie Gonzales, która uciekła z domu oraz 15-letniej Debry Estes – zaginionej przed sześciu laty. Ich śmiercią obciążono Mordercę znad rzeki Green. I chociaż wciąż znajdowano ciała, to na terenie Seattle w ostatnim okresie nie odnotowywano zabójstw przypisywanych nieuchwytnemu sprawcy.
Odkrycie w 1988 roku, zwłok ponad dwudziestu prostytutek w San Diego, doprowadziło do przekonania, że Morderca znad Rzeki Green przeprowadził się i kontynuuje swój krwawy proceder w Kaliforni. Detektyw Reichert oraz nowy dowodzący grupy dochodzeniowej – Bob Evans tymczasowo połączyli siły z departamentem policji San Diego w staraniach odnalezienia zabójcy. W grudniu 1988 roku śledczy mieli nowego podejrzanego.
Mężczyzna nazwiskiem William J. Stevens przyciągnął uwagę policji po kilku wskazujących na niego, jako na potencjalnego podejrzanego, telefonach wykonanych przez widzów popularnego programu telewizyjnego „Crime Stoppers”. Stewens był więźniem, który po dwuletnim pobycie za kratkami za włamanie, zbiegł z zakładu karnego przed ośmiu laty i wciąż przebywał na wolności. W momencie, gdy został zlokalizowany przez policję, znajdował się na liście studentów farmakologii Uniwersytetu Waszyngton.
Gdy śledczy z grupy dochodzeniowej zgłębiali przeszłość Stevensa, dowiedzieli się, że był on już podejrzanym w sprawie zabójstw znad rzeki Green. Ponadto wyszło na jaw, że żywił wyjątkową pogardę wobec prostytutek, a nawet słyszano, jak przy kilku okazjach mówił o zabiciu ich. Kiedy policjanci przeszukali jego dom, odnaleźli mnóstwo broni palnej, kilka praw jazdy, kart kredytowych na przybrane nazwiska oraz pornograficzne fotografie nagich prostytutek. Stevens był zamieszany w sprawy rabunkowe i wyłudzenia, w wyniku których zdobywał środki na życie.
W ciągu lata i jesieni 1989 roku detektywi poddali podejrzanego wyczerpującym przesłuchaniom w związku z morderstwami znad rzeki Green, a także przeszukali przyległe do jego domu tereny. Rewizje objęły nawet posesję ojca Stevensa, w nadziei, że odnalezione zostaną ślady łączące go z którymkolwiek z zabójstw. Jakkolwiek, nie odkryto żadnego wyraźnego dowodu.
Ponadto, rejestry kart kredytowych oraz fotografie wykonane przez brata Stevensa dostarczyły silnego alibi przeciwko jego udziałowi w zbrodniach. Według licznych raportów i pokwitowań, w ciągu letnich miesięcy 1982 roku, kiedy dokonano wielu morderstw, Stevens podróżował po kraju. Ostatecznie, oczyszczono go z wszelkich zarzutów odnośnie sprawy morderstw znad rzeki Green.
W październiku 1989 roku, odkryto dwa następne szkielety młodych kobiet. Jedną z ofiar, zidentyfikowaną jako Andrea Childers odnaleziono na pustej parceli w okolicy jeziora Star i Południowej 55-tej Alei. Ze względu na zaawansowany rozkład, podobnie jak i w przypadku wielu wcześniej odkrytych zwłok, także i tutaj przyczyna śmierci pozostała niejasna. Na początku lutego 1990, w zalesionym obszarze Parku Southgate w Tukwilla, w stanie Waszyngton odnaleziono czaszkę Denise Bush. Resztę ciała zlokalizowano pięć lat wcześniej w Oregonie.
Raz jeszcze wyglądało na to, że zabójca celowo przemieszczał kości w celu wprowadzenia śledczych w błąd. Detektywi z grupy dochodzeniowej zaczęli wierzyć, że zostali pokonani przez mordercę. Morale zespołu było niższe niż kiedykolwiek wcześniej.
Według Seattle Times, w lipcu 1991 roku grupa zadaniowa została zredukowana do tylko jednego śledczego – Toma Jensena. Po dziewięciu latach, około 49 ofiarach i 15 milionach dolarów, detektywi wciąż nie schwytali Zabójcy znad Rzeki Green. Śledztwo uznano za największą w dziejach kraju nierozwiązaną sprawę morderstwa. Pozostawało umorzone przez następnych 10 lat.

Wielki przełom

W kwietniu 2001 roku, niemal 20 lat po pierwszym znanym zabójstwie nad rzeką Green, detektyw Reichert, który został mianowany szeryfem Hrabstwa King, wznowił dochodzenie w sprawie morderstw. Było to śledztwo, w którym nie chciał dać za wygraną i trwał w determinacji odnalezienia sprawcy. Tym razem, grupa zadaniowa miała po swojej stronie najnowsze zdobycze techniki.
Reichert stworzył nowy zespół dochodzeniowy, początkowo składający się z sześciu członków, w tym ekspertów od analizy kodu DNA, kryminologów oraz kilku detektywów. Nie upłynęło wiele czasu a grupa rozrosła się do ponad 30 osób. Wszystkie dowody pochodzące z rozpatrywanych morderstw poddano ponownym badaniom, a część próbek wysłano do laboratoriów.
Pierwsze z nich odnalezione zostały przy trzech ofiarach, które zamordowano pomiędzy rokiem 1982 a 1983, Opal Mills, Marcia Chapman i Carol Christensen. Próbki składały się z nasienia przypuszczalnie pochodzącego od sprawcy. Poddano je najnowszym metodom testowania DNA i porównano z pobranymi od Ridgeway’a w kwietniu 1987 roku.
10 września 2001, Reichert otrzymał z laboratoriów wyniki, które doprowadziły tego zahartowanego detektywa do łez. Próbki nasienia pobrane z ciał ofiar oraz od Ridgeway’a pasowały do siebie. 30 listopada Gary Ridgeway został ujęty w drodze powrotnej z pracy do domu i aresztowany pod zarzutem czterech brutalnych morderstw.
Oskarżenia dotyczyły wspomnianych trzech dziewcząt oraz Cynthii Hinds, w przypadku której także dowody pośrednie łączyły zatrzymanego z jej śmiercią. Poszukiwany od 20 lat człowiek wreszcie znalazł się w policyjnym areszcie. Jednak tym razem śledczy mieli go w nim zatrzymać na dobre.

Ridgeway, który urodził się 18 lutego 1949 w Salt Lake City, w stanie Utah, w dniu aresztowania pracował w firmie komputerowej. W czasie, gdy popełnione zostały morderstwa, był przez 30 lat zatrudniony jako lakiernik ciężarówek w fabryce Kentworth, w Renton, w stanie Waszyngton. Ridgeway w tym okresie miał wiele traków, spośród których jeden szczególnie interesował śledczych. Według stacji telewizyjnej z Seattle – KING5, czarny ford F-150, rocznik 1977, należący do podejrzanego przypuszczalnie używany był przy przewożeniu pewnych ofiar. Do dnia dzisiejszego wspomniana półciężarówka poddawana jest badaniom kryminologicznym.
Według artykułu Terry’ego McCarthy z Time Magazine, Ridgeway miał niezwykle silny popęd seksualny. Jego trzy byłe żony oraz kilka przyjaciółek zgodnie przyznały w trakcie wywiadów, że był on seksualnie nienasycony, żądając stosunku kilka razy w ciągu dnia. Często, chciał uprawiać seks w miejscu publicznym, lub w lesie, a nawet na terenach, gdzie odkrywano ciała.
Ridgeway był także znany ze swej obsesji na punkcie prostytutek, fiksacji balansującej na stosunku miłości i nienawiści. Sąsiedzi pamiętali go jako wciąż narzekającego na prostytutki prowadzące interesy w okolicy, a jednocześnie regularnie korzystającego z ich usług. Możliwe, że był on rozdarty pomiędzy swymi niepohamowanymi żądzami, a silnymi przekonaniami religijnymi. McCarthy utrzymuje, że według jednej z żon Ridgeway’a, stał się on fanatykiem religijnym, często płaczącym podczas kazań i czytającym biblię.
Dziś, wciąż są gromadzone są dowody dotyczące związku Ridgeway’a ze sprawą morderstw znad rzeki Green. Chociaż nie przyznał się do wszystkich zarzutów w trakcie wstępnych przesłuchań, to istnieje podejrzenie, że zebrane materiały ujawnią co innego. Adwokat Ridgeway’a, Tony Savage oczekiwał, że proces odbędzie się gdzieś około roku 2004. Oskarżyciele zamierzali przeforsować karę śmierci. Ridgeway pozostawał w areszcie oczekując na swój los… Miliony ludzi na całym świecie czekali zaś na odpowiedź na jedno pytanie: Czy Gary Ridgeway jest jedynym Zabójcą znad Rzeki Green?

Marylin Bardsley – Zestawienie

5 listopada 2003 roku, w Hrabstwie King, w stanie Waszyngton 53-letni Gary Ridgeway uniknął kary śmierci przyznając się do zamordowania 48 kobiet, spośród których większość zginęła na przestrzeni lat 1982 – 84. Interes, jaki ubił oskarżony, to współpraca z władzami w zamknięciu tych spraw w zamian za 48 – krotny wyrok dożywotniego więzienia bez możliwości starania się o zwolnienie warunkowe. Oficjalny wyrok miał zostać wydany w styczniu 2004 roku.
Jakkolwiek, ponieważ część z ofiar została pochowana i prawdopodobnie zabita w Oregonie oraz na innych obszarach Hrabstwa King, Ridgeway mógł dostać karę śmierci w innych jurysdykcjach.
Rodziny zamordowanych są wściekłe. Przekonywano je, że oskarżyciele będą żądali kary śmierci, ale zamiast tego przystali na przyznanie się do winy. W dodatku, badacze prawa zastanawiają się, czy sprawa ta nie wróży końca kary śmierci w stanie Waszyngton. Bo jeśli człowiek, który z premedytacją zamordował 48 kobiet nie zostaje skazany na stracenie, to kto w takim razie na taki wyrok zasługuje?
Ridgeway, typowy psychopata, zapomniał o swoich ofiarach, „przechodził ciężki okres w dojściu z nimi do ładu”, nigdy nie zapamiętał ich nazwisk i bagatelizował je jako namiastki ekscytacji, nigdy ich nie personalizując. Były dla niego wyrzutkami: kobietami jednorazowego użytku.
„Niektóre z nich zabiłem na zewnątrz. Pamiętam jak zostawiałem ciało każdej z kobiet w miejscu, gdzie zostało znalezione, ” stwierdził. „Większość z nich zabiłem w moim domu nieopodal Drogi Wojskowej, a wiele zabiłem w mojej półciężarówce niezbyt daleko miejsca skąd je zabierałem. ” Utrzymuje, że wszystkie zostały zamordowane w Hrabstwie King, mając nadzieję, że oskarżyciele spoza hrabstwa nie wytoczą mu procesu.
W oświadczeniu, w którym Ridgeway przyznał się do winy wyraźnie widać jego pogardę dla kobiet, a zwłaszcza dla prostytutek:
„Obrałem prostytutki na swoje ofiary ponieważ nienawidzę większości prostytutek i nie chciałem im płacić za seks. Wybrałem prostytutki na ofiary także dlatego, bo można je było łatwo zabrać nie będąc zauważonym. Wiedziałem, że ich zniknięcie nie zostanie zgłoszone od razu, a być może nigdy nie zostaną uznane za zaginione. Wybrałem prostytutki ponieważ sądziłem, że mogę zabić tak wiele z nich jak tylko będę chciał, nie będąc złapanym. ”
Ridgeway przejawiał typowe dla seryjnych morderców zachowanie kiedy dawał wyraz swemu zainteresowaniu w odtwarzaniu doświadczeń z morderstw, co dawało mu poczucie władzy, którego brakowało w jego codziennym życiu. Porzucał / grzebał ciała grupami, tak aby przejeżdżając obok tego miejsca mógł przypomnieć sobie te kobiety oraz przyjemność jakiej doznawał zabijając je.
Przedstawiciele władz Hrabstwa King chcą stworzyć wrażenie, że to właśnie przyznanie się do winy doprowadziło do zamknięcia sprawy. Ale tak nie jest… Jest tu natomiast coś podejrzanego: próbuje się nas przekonać, że Ridgeway wpadł w morderczy szał w okresie od 1982 do 1984 roku, a potem całkowicie przestał, do czasu gdy zabił jeszcze raz w 1990 a potem ponownie w 1998. Niestety, nie jest to zwykła praktyka w świecie seryjnych morderców. Mogą zwolnić, zwłaszcza gdy policja zaczyna podejmować działania na szeroką skalę, ale tak naprawdę – nie przestają. Czy mamy uwierzyć, że faktycznie wytrzymał tak długo nie zabijając, po tym jak do 1984 roku na przestrzeni zaledwie kilku lat zamordował około 46 kobiet?
Prawdopodobnie jest jeszcze o wiele więcej ofiar pogrzebanych zarówno w obrębie jak i poza Hrabstwem King. Wiele lat zajęło odnalezienie tych ciał, które obejmowało przyznanie się do winy. Wiele lat może zająć odnalezienie reszty z nich. Tak naprawdę, to jeszcze nie koniec.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *