marchwicki_002

Historia którą tu przedstawiamy początkami sięga ponad trzydzieści lat wstecz, bo aż do roku 1964, kiedy to zginęła pierwsza ofiara. Jest to bardzo długi okres czasu i wiele faktów uległo zatarciu, wiele wspomnień ludzi związanych z tą sprawą uleciało w niepamięć, a pewna ilość nieprawdziwych sugestii została przyjęta na wiarę i tkwi w umysłach ludzkich do dziś jako najprawdziwsza prawda. Minęło już zbyt dużo czasu by można dać pewną odpowiedź czy Zdzisław Marchwicki był prawdziwym Wampirem z Zagłębia czy tylko niewinną ofiarą wciągniętą w socjalistyczną machinę prawno-milicyjną żądną sukcesu i karier.
Osoby mogące poczuć się urażone po lekturze tego artykułu z góry przepraszamy i zapewniamy, iż nie było naszym zamiarem obrażanie lub pomawianie kogokolwiek.

Scena i akcja dramatu

7.XI.1964 roku na terenie Zagłębia Śląsko-Dąbrowskiego zostaje zamordowana pierwsza ofiara: Anna Mycek. Od tego czasu Wampir atakował jeszcze wielokrotnie aż do roku 1970. Schemat postępowania sprawcy był zawsze taki sam: Szedł za upatrzoną ofiarą, podbiegał do niej z tyłu, uderzał w głowę ciężkim tępym przedmiotem. Po upadku ofiary bił ją w głowę jeszcze wielokrotnie (doprowadzając tym do zgonu denatki). Później odbywał swój seksualny rytuał – polegający na zabawie narządami płciowymi napadniętej.

Sprawa ‚Anna’

Przypadki zaliczane do sprawy ‚Anna’:

1. MYCEK Anna; Dąbrówka Mała – 7.XI.64
2. PAKUŁA Ewa; Czeladź-Piaski – 20.I.65
3. NOWACKA Lidia; Będzin – 17.III.65
4. SZYMAŃSKA; Irena Grodziec – 14.V.65
5. ZYGMUNT Jadwiga; Sosnowiec – 22.VII.65
6. GĄSIOROWSKA Eleonora; Łagisza – 26.VII.65
7. WIŚNIEWSKA Zofia; Łagisza – 4.VIII.65
8. BŁASZCZYK Maria; Czeladź – 15.VIII.65
9. ŁEBEK Genowefa; Będzin – 25.VIII.65
10. TOSZA Teresa; Będzin – 25.X.65
11. DUBIEL Alicja; Garbierze – 28.X.65
12. SZREK Irena; Czeladź – 12.XII.65
13. SAMUL Stanisława; Gródków – 19.II.66
14. BIJAK Genowefa; Niepiekło – 11.V.66
15. GOMÓŁKA Maria; Zagórze – 15.VI.66
16. KOZIERSKA Julianna; Będzin – 15.VI.66
17. GIEREK Jolanta; Będzin – 11.X.66
18. KAWKA Zofia; Grodziec – 15.VI.67
19. GARBACZ Zofia; Wojkowice – 3.X.67
20. SĄSIEK Jadwiga; Cieśle – 3.X.68
21. KUCIA Jadwiga; Siemianowice-Bytków – 4.III.70

Największą aktywność wykazywał Wampir w 1965 roku. Gdy Okazało się iż mamy do czynienia z seryjnym mordercą wśród społeczeństwa zaczął szerzyć się strach. Choć początkowo prasa nic nie pisała o Wampirze to wieści o kolejnych znalezionych zwłokach docierały do ludzi przekazywane z ust do ust. Kobiety bały się chodzić same wieczorami a ich mężowie i bracia zaczęli je eskortować w drodze do domu. W Komendzie Wojewódzkiej MO w Katowicach powołano specjalną grupę o nazwie Anna do wykrycia sprawcy seryjnych morderstw. Jej naczelnikiem został nieżyjący już dzisiaj Jerzy Gruba. Dnia 11.XI.1966 zostają z rzeki Przemszy wydobyte zwłoki Jolanty Gierek 18-letniej bratanicy Edwarda Gierka, ówczesnego I sekretarza KW PZPR. W świetle tego mordu jak i wcześniejszego dotyczącego osoby Marii Gomółki zaczęto przypuszczać iż przestępca kpi sobie z władzy ludowej, co doprowadziło do tego iż został uznany za wroga publicznego. Wtedy też postanowiono iż może uda się złapać mordercę poprzez społeczne działanie. W 1968 wyznaczono ogromną wówczas nagrodę 1 miliona zł dla tego kto wskaże sprawcę. Do milicji zaczęły docierać donosy. Żony pisały iż to właśnie ich mąż jest Wampirem. Stworzono model hipotetyczny 483 cech fizycznych i psychicznych którymi miał wyróżniać się sprawca. Sprawdzano donosy, milicjanci chodzili od domu do domu. Wyłoniono ponad 250 podejrzanych (był wśród nich także Zdzisław Marchwicki). Wszystko jednak na nic, morderca pozostaje na wolności. 4.III.1970 roku ginie ostatnia ofiara Jadwiga Kucia.
Dwa lata później 6.I.1972 zostaje aresztowany Zdzisław Marchwicki, miesiąc po tym jak jego żona Maria złożyła zawiadomienie na milicję o znęcaniu się nad nią i dziećmi przez męża. Trzy dni później we wszystkich gazetach ukazało się jego zdjęcie z informacją iż ‚ujęto osobnika podejrzanego o dokonanie serii potwornych zbrodni’. W kilka miesięcy później aresztowano braci Zdzisława: Jana i Henryka, jego siostrę Halinę Flak i jej syna Zdzisława. Zatrzymano także Józefa K. – przyjaciela Jana Marchwickiego. Śledztwo trwało ponad 2 lata, jego akta obejmują ponad 166 tomów. 18.IX.1974r w Klubie Fabrycznym Zakładów Cynkowych ‚Silesia’ w Katowicach rozpoczął się proces. Zakończył się on 28.VII.1975r kiedy to Zdzisław został uznany winnym zarzucanych mu czynów (akt oskarżenia zawierał ponad 200 stron – zarzucano mu popełnienie 23 przestępstw (lżejsze to znęcanie się nad rodziną, znieważanie policjanta na służbie i zabór mienia społecznego) i skazany na karę śmierci za 14 zabójstw i 6 usiłowań, Jan został skazany na karę śmierci za kierowniczą rolę w ostatnim zabójstwie (Jadwiga Kucia), Henryk skazany na 25 lat pozbawienia wolności za współudział, siostra Halina Flak na 4 lata pozbawienia wolności za to że przyjęła od brata rzeczy choć wiedziała iż są zrabowane ofiarom. Jej syn dostał 2 lata za to iż wiedząc o planowanej zbrodni nie doniósł organom ścigania a J.K. 4 lata za współudział.

Kulisy dramatu

Znamy już więc treść dramatu w trzech aktach oraz jego głównych bohaterów. Teraz czas byśmy poznali bohaterów trochę bliżej, oraz to co działo się za kulisami, niewidoczne dla oczu społeczeństwa.

Polskie organy ścigania stanęły przed nie lada wyzwaniem. Sprawa nie miała precedensu w polskiej powojennej historii kryminalistyki (co prawda przed Wampirem byli też inni mordercy kobiet: Modzelewski, Kaczor oraz Arnold ale nigdy na taką skalę), milicja stawała przed nowymi wyzwaniami i problemami technicznymi. Morderca był na wolności i nie wyglądało na to iż coś pomoże go złapać, mimo wysyłania milicjantów przebranych za kobiety z kaskami pod perukami, społecznych apeli, organizowanych wystaw szkoleniowych a nawet wyznaczenia ogromnej nagrody pieniężnej. Polskiej milicji pomagał nawet poprzez sporządzenie obszernej opinii psychiatrycznej sprawcy dr James A. Brussel z USA (ekspert specjalizujący się w tego typu sprawach od 40 lat, który pomógł schwytać sławnego ‚dusiciela z Bostonu’). Stwierdził on między innymi w swoim raporcie iż przestępca jest ponad wszelką wątpliwość schizofrenikiem paranoidalnym.
‚…jako typ paranoidalny jest on w swoich poczynaniach precyzyjny, jest ostrożny, planuje starannie swoje działania, jest schludny, lubi porządek, jest czysty. Trzyma się z dala od ludzi…. Jego jedynym sposobem osiągania zadowolenia seksualnego jest masturbacja lub – symbolicznie, jak ze swymi ofiarami – pewna kombinacja fetyszyzmu i zemsty na matce i całym rodzaju żeńskim…’
Może jednak milicja w 1970 po znalezieniu ostatniej ofiary była bliżej schwytania Wampira niż kiedykolwiek. Otóż Piotr Olszowy właściciel zakładu rzemieślniczego, człowiek chory psychicznie, znęcający się nad rodziną był przesłuchiwany jako podejrzany w sprawie Jadwigi Kuci i powiedział iż to on jest Wampirem. Wypuszczono go jednak z braku wystarczających dowodów. W dziesięć dni później zabił nożem żonę, dzieci zgładził za pomocą młotka a sam polał się benzyną i spalił z całym domem oraz zamordowaną rodziną. Podobno także dnia 11.III.1970 (tj. 3 dni przed samobójstwem Olszowego) do milicji doszedł anonim mówiący iż osoba pisząca jest Wampirem, ale już nie wytrzymuje psychicznie więc odbiera życie sobie i całej rodzinie (podobno w 20 dni po śmierci Olszowego do MO doszedł drugi anonim sporządzony przez tą samą osobę, a biegły językoznawca stwierdził iż autorem anonimów nie może być Olszowy).
Dlaczego zarzucono ten trop? Dlaczego usunięto sprawę Piotra Olszowego ze śledztwa? Podobno dlatego iż to nie on pisał owe anonimy w których się przyznawał (ale jak potwierdza ekspertyza grafologa, Zdzisław Marchwicki też ich nie pisał).

Wampir aresztowany, śledztwo trwa…

Na skutek donosu i pomówień żony został aresztowany Zdzisław Marchwicki (według słów mjr Wiesława Tomaszka – technika policyjnego z grupy ‚Anna’ Marchwicki miał powiedzieć podczas aresztowania do Gruby: ‚dwa samochody marki Wołga no to po takiego jednego człowieka jak ja?’ i ‚ile was tu jest , jakbyście co najmniej tego wampira ujęli’. Później to przeinaczono a do akt trafił zapis: ‚o proszę nareszcie ście wampira ujęli’), konwojent w kopalni Siemianowice. Maszyna milicyjna ruszyła, teraz należało zebrać odpowiednią ilość dowodów by móc wystawić akt oskarżenia. Od początku śledztwa powstały w grupie Anna dwa obozy. Tych którzy podobnie jak naczelnik Gruba wierzyli w winę podejrzanego. Oraz innych takich jak płk Zygmunt Kalisz, porucznik Zbigniew Gątarz, lub płk Stefan Tokarz wątpiących w winę Zdzisława. Także prokurator Leszek Polański zbierający dowody i mający oskarżać Marchwickiego, zrezygnował z udziału w procesie ponieważ nie był przekonany o jego winie.
Wątpiących odsunięto od sprawy, przeszli do innych wydziałów, reszta dalej pracowała nad dowodami winy Wampira. Sprawa ‚Anna’ była o tyle trudna iż wampir działał dokładnie i systematycznie – nigdy nie zostawił odcisków palców (na rowerze jednej z ofiar znaleziono co prawda odciski palców, ale nie pasowały one do żadnego z braci Marchwickich; Olszowemu, który się spalił nigdy nie udało się zdjąć odcisków palców). Niektóre dowody były tworzone na siłę, jak choćby pejcz znaleziony u dziadka Zdzisława którym to podobno miał mordować swoje ofiary. Był to jeden z ważniejszych dowodów w sądzie a nigdy nie znaleziono na nim śladów krwi które musiały by się na nim znaleźć (był to także przedmiot zbyt giętki i miękki by zadać takie obrażenia, jakich doznały ofiary). Zdzisław Marchwicki na przesłuchujących go oficerach śledczych robił wrażenie człowieka niewykształconego (skończył 4 klasy szkoły podstawowej), ale silnego psychicznie. Jest raczej regułą iż wampiry czyli mordercy z lubieżności po ujęciu przyznają się od razu, później już się nie wycofując z złożonych zeznań. Doskonale zazwyczaj pamiętają swoje ofiary (a na pewno pierwszą ofiarę oraz przebieg zajścia) i opowiadają ze szczegółami przebieg wydarzeń ponieważ sprawia im to zadowolenie. W przypadku Marchwickiego od początku zaprzeczał on wszystkiemu, a gdy zmęczony długimi przesłuchaniami zaczynał opowiadać o rzekomych zbrodniach, podawał szczegóły napaści które nigdy nie miały miejsca. Czasem podpisywał takie protokoły przesłuchań, i dodawał dopisek ‚ale to nieprawda’ a raz zdesperowany po podpisaniu rzucił się na protokół i chciał go zniszczyć próbując go połknąć. W dalszym etapie aresztowano resztę rodziny Zdzisława. Jeżeli udowodniono by Marchwickiemu ostatnią zbrodnię na dr Jadwidze Kuci – pracownicy Uniwersytetu Śląskiego to z udowodnieniem wcześniejszych napadów nie było by problemów.
Idealnym powiązaniem był do tego brat Zdzisława Jan który był kierownikiem sekretariatu Wydziału Prawa i Administracji UŚ. Był on zamieszany w jakąś aferę łapówkarską, był także homoseksualistą. Starano się dowieść iż on to nakazał Zdzisławowi zabić panią doktor która miała wiedzieć (i szantażować go ) o jego upodobaniach i procederze (można się tu zastanawiać nad sensem tego iż wampir – zabójca z lubieżności wykonuje zlecone zabójstwo, a jego rodzina wie iż jest on seryjnym zabójcą od lat i nie donosi na niego – mimo wyznaczonej nagrody).

Rozprawa…

Proces miał być pokazowy. Zorganizowano go w sali kulturalno-rozrywkowej huty ‚Silesia’. Proces cieszył się dużą popularnością wśród społeczeństwa (czasem na sali rozpraw było i 800 osób publiczności) i trzeba było mieć specjalną wejściówkę na salę. Rozprawie przewodniczył sędzia Władysław Ochman, Oskarżycielem był Józef Gurgul i Zenon Kopiński.
Obrońcami Zdzisława zostali znani adwokaci z dużych spraw by nie było podejrzeń iż obrona była słaba: mec Andrysiak oraz mec Mieczysław Frelich (Został on skierowany do sprawy na miesiąc przed rozprawą do której powinien się zapoznać z aktami sprawy które liczyły: ponad 160 tomów, aktem oskarżenia ponad 200 stron, zeznania ponad 500 świadków i wiele innych dokumentów). Od początku starano się zohydzić rodzinę Marchwickich w oczach społecznych. Przedstawiano ich jako degeneratów, alkoholików, prostytutki. Słowem ludzi z marginesu, których nie ma co żałować.
Marchwickiego poważnie obciążała żona, która zeznawała iż mąż znęcał się nad nią i dziećmi, oraz uprawiał z nią nienormalne praktyki seksualne (w śledztwie przyznawała iż nieraz męża biła kiedy przyszedł pijany do domu – ważyła wtedy 120kg a Zdzisław około połowy z tego). Bracia oskarżali się wzajemnie. Najbardziej jednak obciążył rodzinę Józef K. (kochanek Jana M. Jako jedyny przyznał się do winy – podobno obiecano mu łagodny wyrok, możliwość ukończenia technikum i wyjazd do Szwecji). – który szczegółowo opowiedział na sali jak pomagał i jak wyglądała cała akcja zamachu na ostatnią ofiarę.

Ciekawe jest także owe sławne przyznanie się Zdzisława na sali sądowej.
Marchwicki: no że ja nie, ja nie chcę już po prostu zeznawać bo nie mam nic do powiedzenia. Wiele zawiniłem to na pewno, że tak postąpiłem tego żałuję no ale dzisiaj to już za późno. Sąd: No to ostatnie pytanie: oskarżony się przyznaje, czy nie? Marchwicki: No cóż że Najwyższy Sądzie cóż to jest za różnica. Sąd: Czy oskarżony jest mordercą ? Marchwicki: No z tego co słyszałem, co się dowiedziałem no to chyba tak.

Pamiętnik

Będąc w celi już po ogłoszeniu wyroku I instancji Zdzisław napisał za namową współwięźnia (który opowiadał iż obiecano mu skrócenie wyroku, jeżeli tylko uda mu się namówić Marchwickiego do napisania takiego pamiętnika. On sam zaś miał wmawiać Zdzisławowi że jak będzie pisać to dłużej pożyje). Pamiętnik będący jego życiorysem ze szczególnym naciskiem na popełnione zbrodnie. Zwolennicy poglądu iż Marchwicki był Wampirem powołują się na ten pamiętnik jako dowód jego winy i przyznania się.
Przeciwnicy tego poglądu poddają pod wątpliwość jego autentyczność (nie tyle ręki Marchwickiego – bo to on go pisał, lecz treści. Świadczyć mogą o tym występujące w nim zwroty jak z raportu policyjnego: dokonałem zabójstwa, oddaliłem się itp).

Zakończenie

Zdzisława Marchwickiego stracono w specjalnym garażu policyjnym w Katowicach. Jego brata Jana w godzinę po nim. Nikt nie wie teraz gdzie pochowani są obaj bracia. Czy może na cmentarzu na Podlesiu wraz z innymi skazanymi na karę śmierci. A może trafili na Akademię Medyczną na preparaty dla studentów. Dzisiaj nikt nie potrafi dać odpowiedzi. Trzeci z braci który przeżył więzienie dziś już także nie żyje. Nie żyją też inni ważni w tej sprawie: np. płk Jerzy Gruba – człowiek chorobliwie ambitny, szef grupy Anna który doprowadził do ujęcia ‚Wampira’.

Dziś ta sprawa może mieć jedynie wymiar historyczny, pokazujący jak jednostka może być bezbronna w zetknięciu z machiną sądową, a siły ścigania bezsilne w zetknięciu z sprytnym zabójcą.

Pamiętnik Zdzisława Marchwickiego.
(zachowano oryginalną pisownię pamiętnika)

Ja Marchwicki Zdzisław opisuję swoje życie i zaczne od tego że urodziłem się w Dąbrowie górniczej dnia 18.10.1927 a więc, jako młody chłopiec chodziłem do szkoły podstawowej w Będzinie, nauka nieszła mi dobrze, a właściwie to uczyłem się bardzo słabo i chyba dlatego że chodziłem na wagary i oglądałem się za dziewczynkami za nie posłuszeństwo ucznia, dla zawstydzenia go nauczyciel czy nauczycielka stosowali taką karę że sadzali nas z dziewczynkami. Ja nie uważałem tego za karę, raczej byłem zadowolony z tego. Gdy siedziałem z dziewczynką nie byłem zainteresowany lekcjami a tą z którą siedziałem. Często zdarzało mi się że na przerwie chodziłem do ubikacji bawiłem się członkiem. Kiedy zaczęła się wojna wywieziono mnie do Niemiec na prace przymusowe. Tam pierwszy raz miałem stosunek z kobietą starszą odemnie – mężatką, miała ona na imię Ema.
Jej mąż w tamtym czasie przebywał w wojsku a że niemiał robić kto w polu mnie przedzielono do tego gospodarstwa. Któregoś dnia, podczas pracy Ema zaproponowała mi abym poszedł z nią na góre domu którego mieszkałem. – Zaproponowała mi z tosunek, odbył on się tak że Ema sama wyjęła mi członka i sama sobie włożyła a dalej to odbywało się tak jak, wdalszym, wkażdym z tosunku. W puźniejszym dniach miałem parę z tosunków z nią. Po półrocznej pracy na tym gospodarstwie przeniesiony zostałem do innego gospodarza. Dlatego że ojciec Emy wrócił z wojska przeniesiono mnie do innego gospodarza. Zapomniałem napisać że moja praca u Emy była drugą pracą. Zaraz po wywiezieniu mnie do prudnika pracowałem u gospodarza Tinczer Tedor u niego pracowałem 4-5 miesięcy. Od tego gospodarza uciekłem ponieważ była tam ciężka praca a ja potrzebowałem więcej swobody. Po miesiącu czasu sam z głosiłem się sam do arbajcantu który mieścił się w Sosnowcu z wróciłem się z prośbą aby zatrudniono mnie na miejscu jednak prośba moja z pełzła na niczym i kazali mi jechać z powrotem. Pojechałem, ale do innej wsi tam miałem kolegę po przyjeździe do Prudnika udałem się do niego i prosiłem go aby mi załatwił prace u wdowej. Kolega tą pracę mi załatwił ale długo tam nie mogłem tam pracować ponieważ syn gospodyni z wolniony został ze szkoły a było tam małe gospodarstwo następnie przeniesiono mnie do innego gospodarza w Celinach gdzie pracowałem u Gaborki. U niej zdarzył mi się taki przypadek. Pewnego dnia podczas pracy w chlewie przyszła mi do głowy myśl żeby odbyć z tosunek z krową wyjołem członka podstawiłem stołek i tyle co miałem włożyć członka do pochwy naszła mnie gospodyni i nie załatwiłem się. Gospodyni nie widziała tego co chciałem zrobić bo szybko zeskoczyłem ze stołka i z chowałem członka. W dalszym ciągu byłem przy tym zamiarze aby z prubować z tosunku z krową okazja taka natrafiła się i odbyłem z tosunek z krową. Wyglądało to tak jakby z kobietą, tyle że musiałem stać na ztołku i było mi trochę nie wygodnie. Odbywało to się tak. Weszłem na stołek ogon wziołem na bok wyjołem sobie członka i włożyłem członka do pochwy i ruszałem tyłkiem dotąd dopuki się nie z puściłem. Do następnego z tosunku doszło na łące. Pamiętam zbierałem w tym czasie siano i odczułem potrzebe z tosunku. Więc rozejżałem się do okoła czy nikogo niema i wziołem krowe za łańcuch i ustawiłem ją w takim miejscu żeby była niżej a ja stałem na wzniesieniu odbywałem z stosunek jak uprzednio ale w połowie tego z tosunku przyłapała mnie Gaborka podeszła do mnie bliżej i wyzywała mnie Ty świnio. Ja ją wyzywałem ty ztara kurwo ty szmato. Za te słowa którym ją obrzuciłem Gaborka wyzywała mnie wdalszym ciągu ty świński łbie, ty ślepy komandorze. Po tej kłutni uciekłem z pola i udałem się z pola i udałem się do domu.
A Gaborka udała się na żandarmerie zgłosić o wspomnianym prze zemnie wypadku. Jeszcze tego samego dnia przyszedł policjant i zaprowadził mnie na policje a na wstępnie przewieziono mnie na gestapo gdzie wyzywano mnie i zbito, a następnie przewieziono mnie do więzienia. W więzieniu siedziałem miesiąc a potem wywieziono mnie do obozu w Kędzieżynie. W obozie pracowałem przy nasypie. Była to firma niemiecka, pracowałem przy budowie basenów. Wobozie wstawaliśmy gdzieś o godz. piątej potem był apel, dyżurny szedł po kawę który był co dziennie inny wyznaczony i po zrobieniu porządku wychodziliśmy do pracy, pracowaliśmy do godz. 15 nieraz były jak ktoś tam coś zawinił to nas wszystkich zagoniono i ganiono nas, w obozie w Kedzieżynie przebywałem tam półtora miesiąca kara mi się z kończyła, przyjechał gospodarz i wzioł mnie na swoje gospodarstwo do miejscowości Prudnik gdzie pracowałem kilka miesięcy, po jakimś czasie przeniesiono mnie do innej wsi gdzie też pracowałem u gospodarza do jesieni i wysłano nas pozbierano nas z pobliskich wsi i wywieziono nas do żywca do kopania okopów, mniej więcej po trzech czy czterech tygodniach uciekłem z tamtąd i udałem się do domu, wiedziałem że wojna się kończy i front się zbliża i dlatego i dlatego nie ukrywałem się. Po przyjściu do domu zauważyłem że rodzice byli dosyć zadowoleni z mojego powrotu a za kilka miesięcy i siostra wróciła z obozu i wszyscy razem byliśmy w domu siostra zamąż wyszła w 1948 r zamieszkała w jednym pokoju u wójka który miał dom ja się do siostry przeprowadziłem i mieszkałem razem znią kiedy mąż siostry wrócił z wojska otrzymali nowe mieszkanie i mieszkali w blokach w Dąbrowie. W tym czasie ja trudniłem się chandlem i zato dostałem się do więzienia siedziałem dwa miesiące w Mysłowicach a po wyjściu z więzienia podjołem prace w kop. Gen. Zawadzki w Dąbrowie miałem w tedy dwadzieścia lat w 1954 zamieszkałem z żoną w tysiąc dziewieńset 56 w ziołem ślub cywilny w dwa lata później kościelny, życie z żioną układało mi się nie pomyślnie żona i ja byliśmy nerwowi i zbyle czego wybuchały kłutnie, naprzykład z braku pieniędzy że mało mówiłem do niej, i wreszcie że słaby byłem w sprawach seksualnych z tego ostatniego powodu żona puszczała się z tej przyczyny wybuchała granda. Po kłutni z żoną odchodziłem i mieszkałem u siostry lub z ojcem wtedy żona przyprowadzała kochanka i żyła znim przez dłuższy czas. Po takiej rozłące wracałem do żony ponieważ na uwadze miałem dzieci, często bywało tak że odbywałem stosunki z żoną miałem w czasie miesiączki lubiałem w tym czasie lizać nażądy rodcze. Kiedy byłem u ojca poznałem tam kobiete która u ojca naprawiała buty ta kobieta miała na imię Helena w tym czasie pokłuciem się z żoną i żyłem z Heleną z nią również odbywałem z tosunki w czasie miesiączki i również jej próbowałem lizać narządy rodcze robiliśmy to w zajemnością, Chelena kocha się we mnie była ogromnie zadowolona z mojej miłości ja ją też kochałem i mimo tego jakaś siła ciągnęła mnie do żony widocznie żone więcej kochałem jak Helene. jak już nadmieniłem że lizałem narządy rodcze wczasie miesiączki to pragnę dodać że i żona moja próbowała zakazanej miłości ale było to pare razy a na więcej jej nie zezwoliłem ponieważ nie zprawiało nadzwyczajnej przyjemności. Między innymi z tego powodu dochodziło do sprzeczek.
Również chciałem wspomnieć o swoim dzieciństwie kiedy miałem dwa lata zmarła mi matka wjakiś czas po urodzeniu młodszego brata Jana. Ponieważ nie mieliśmy opieki ojciec ożenił się jeszcze raz. z małżeństwa drugiego urodził się jeszcze jeden brat Henryk z drugą matką przeżył ojciec kilkanaście lat z pierwszego małżeństwa było nas troje dzieci, ojciec żenił się jeszcze pare razy, jednak nie długo żył ztymi żonami po paru latach rozchodził się znimi, pragnę również dodać że często zmnienialiśmy miejsca zamieszkania najpierw mieszkaliśmy w Dąbrowie potem przeprowadziliśmy się do Będzina i mieszkaliśm w domku jedno rodzinnym po dwuch latach znowu przeprowadziliśmy się do innej dzielnicy mieszkaliśmy u prywatnego gospodarza.
Ojciec mój pracował w kopalni aż do czasu śmierci i to by było tyle na temat dzieciństwa. A teraz powracam do starszych lat ja rzeczywiście nie byłem dobrym ojcem i mężem dla żony. Bo przecież dziećmi nie interesowałem. Mało przebywałem w domu dlatego że pracowałem, że jeździłem na przeztępstwa to piłem zkolegami tak że w domu byłem gościem a na dodatek lubiałem jej robić na złość. I tak któregoś dnia żona podała mi rosół z kury wyniosem go kurą kiedy żona nawoływała do porządku uśmiechnołem się w duchu i wywołałem awanturę i w ten sposób dokuczałem jej zato że mnie zdradzała bo się kłóciła zemną że piłem że późno do domu przychodziłem czasami żona mnie prosiła abym jej pomógł jej zprzątać to pozprzątałem byle jak a kiedy prosiła abym umył jej podłoge to umyłem ale co drugą deskę a też nie dokładnie, żona ztym mi się podobała, że lubiała się awanturować a ja lubiłem i lubię zpokuj i mało sie odzywałem do żony i dzieci. dzieci mam pięcioro najstarszy syn to Marek, Zbigniew, Barbara, Bogdan i Iwona. Dwoje dzieci żona przyniosła mi z kurestwa to jest Czesław i Jolanta, do żony nie odzywałem się nawet kiedy zabierałem się za nią wczasie odbywania z tosunku oraz po z tosunku jak już nadmieniłem bardzo mało odzywałem się do żony jak mnie ocoś pytała to tylko mruknołem albo kiwnołem głową robiłem to z pecjalnie chociaż wiem że nie powinienem tego robić ale robiłem przezto ją złościłem i cieszyłem się z tego.
W 1951 w miejscowości Przeczów napadłem na kobietę było to w lesie zawiózł mnie tam kolega zkturym pracowałem pojechałem tam w celu napadnięcia na jakąś kobietę ponieważ chciałem zpróbować innej miłości jak dotychczas prubowałem i tak zrobiłem.
Po napadnięciu jej i obezwładnieniu jej odbyłem z nią z tosunek przyczym zabrałem jej pieniądze i zegarek i oddaliłem się po dokonaniu tego przestępstwa pojechałem do domu w domu rozmyślałem nad tym i co mi to dało doszłem do wniosku że czułem lepsze zadowolenie niż z żoną i Emą i ztego powodu to pierwsze przestępstwo dało początek innym.
Na następne przeztępstwo odważyłem się w 1952 r dokonałem go w Wysokiej. Pamiętam byłem tam po cement w cementowni oddaliłem się od kierowcy ponieważ miałem zamiar napaść jaką kobietę w pewnym momęcie ujrzałem kobietę za którą udałem się wpewnym momęcie gdy nikogo nie było wokół nas uderzyłem ją kilka razy prętem metalowym w głowe kiedy kobieta przewróciła się zdjołem jej majtki i pobawiłem się jej przyrodzeniem następnie zabrałem jej pieniądze z torebki w wysokości około 400 zł i szybko oddaliłem się udałem się do kierowcy następnie załadowaliśmy cement i przyjechaliśmy do kop. Po pracy udałem się do domu.
W roku 1954 dokonałem przeztępstwa w Dąbrowu małej na kobiecie w wieku 30 lat przeztępstwo to miało miejsce koło cmentarza. Napadłem tam kobietę bijąc ją prętem metalowym po głowie jak zawsze zdjołem jej majtki pobawiłem się jej przyrodzeniem i zabrałem jej pieniądze i wydaje mi się zegarek poczem szybko oddaliłem się do domu.
Następnego przeztępstwa dokonałem w r 1956 w Michałkowicach koło stawu i fort. Byłem tam z bratem Heńkiem. Pod koniec lata zpotkaliśmy się na mieście z Heńkiem i wówczas zaproponowałem mu aby zemną jechał do Michałkowic powiedziałem bratu że razem dokona jakiegoś napadu na kobietę, brat zgodził sie na moją propozycje i udaliśmy sie do wymienionej miejscowości w strone stawu gdzie napotkaliśmy kobietę. W pewnym momencie uderzyłem tą kobietę parę razy w głowe prętem metalowym. Razem z Heńkiem przenieśliśmy ją w inne miejsce gdzie odbyłem stosunek i zabrałem jej 500 zł po przeztępstwie udaliśmy się z bratem w drogę powrotną. Już na miejscu zaproponował mi brat abyśmy wstąpili do resteuracji wyraziłem zgodę i weszliśmy do Popularnej zamówiliśmy sobie litra podzieliliśmy sie pieniędzmi porozmawialiśmy na temat zabujstwa i opuściliśmy udając się do domu za kilka dni zpotkaliśmy się ponownie i w krutkiej rozmowie powiedziałem mu że przydało by się jechać do Strumieszyc brat równierz wyraził z godę i pojechaliśmy do niego do domu, brat ubrał się i po południu udaliśmy się do wymienionej miejscowości po przyjeździe na miejsce napotkaliśmy tam kobietę na którą napadłem bijąc ją łomę po głowie Heniek pomugł mi w ciągnąć w krzaki i oczekiwał na mnie na boku, ja obnarzyłem ją do połowy pobawiłem się jej przyrodzeniem popatrzylem na to zabrałem jej pieniądze szybko oddaliliśmy się po przyjeździe do domu wstąpiliśmy do resteuracji gdzie wypiliśmy pół litra wódki i rozeszliśmy się.
Następne przeztępstwo dokonałem w Dąbrówce Małej koło torów w r 1959. Po przyjeździe do Dąbrówki napotkałem kobietę którą zaatakowałem. Uderzyłem ją kilka razy wgłowe łomę odbyłem z nią stosunek zabrałem pierścionek i pieniądze po zajściu poszedłem na ałtobus i poszedłem do domu.
Następnego dokonałem w Łagiszy w 1965 r pojechałem tam samochodem po wyjściu udałem się pieszo na teren gdzie nie było zabudowań z potkałem tam kobiete która szła przedemną liczyła ona gdzieś około 40 lat napadłem ją uderzyłem ją kilka razy odbyłem z nią stosunek zabrałem jej pierścionek i oddaliłem się, siadłem w ałtobus i pojechałem do domu w parę dni potem zprzedałem obrączkę pierścionek nieznajomemu na jarmarku.
Następnego przeztępstwa dokonałem Dąbrówka Mała w r 1964 pojechałem tam do tej miejscowości kobietę którą napadłem uderzyłem ją kilka razy pejczem kiedy kobieta się przewróciła to obnarzyłem ją do puł pobawiłem się jej przyrodzeniem zabrałem jej pieniądze i uciekłem.
Następnego przeztępstwa dokonałem w Będzinie w 1964 r koło kolei, udałem się tramwajem wcelu aby dokonać zabujstwa jakiej kobiety idąc pieszo zpotkałem kobiete przed sobą ja z tyłu uderzyłem ją kilka razy wgłowe upadła ona na ziemię ja zaczołem ją rewidować zabrałem jej pieniądze zabrałem jej obrączke i oddaliłem się kobieta ta liczyła około 40 lat.
Następnego przeztępstwa dokonałem w Dąbrówce Małej w parku wracając od teściowej z potkałem kobietę która wracała przedemną ja ztyłu uderzyłem ją parę razy w głowe pejczem zabrałem jej pieniądze zabrałem jej również pierścionek pozostawiłem ją i oddaliłem się zprzedałem to na targu nieznajomemu tak jak obrączke tak zegarek pominołem że było to wroku 1964.
Następnego dokonałem w tym samym roku w miejscowości Rogożnik na miejsce zajechałem ałtobusem pojechałem wcelu aby napaść jaką kobietę po przyjeździe na miejsce udałem się w kierunku lasu było już dość ciemno poza zabudowaniami napotkałem kobietę ja idąc za nią z tyłu uderzyłem ją kilka razy w głowe upadła na ziemie ja zaczołem ją rewidować znalazłem przy niej pieniądze zabrałem jej również pierścionek który zprzedałem w puźniejszym (terminie) czasie kobieta ta liczyła ponad 40 lat po zajściu odeszedłem pojechałem do domu w jakiś czas potem zprzedałem zabrane przedmioty.
W rok później dokonałem zabujstwo na łąkach w Łagiszy byłem tam sam poszedłem z zamiarem aby napaść jaką kobiete kiedy zajechałem na miejsce było już ciemno z potkałem kobiete była już nie młoda napadłem ją zabrałem jej pieniądze zabrałem jej też i inne przedmioty jak pierścionek oraz obrączkę przedmioty odsprzedałem jednemu nieznajomemu na jarmaku nadmieniam iż z kobietą tą odbyłem stosunek.
Następnego przeztępstwa dokonałem w 1956 r. W Wojkowicach dokonałem tam zabujstwa na kobiecie w wieku trzydziestu lat do Wojkowic zajechałem ałtobusem wieczorem po wyjściu z ałtobusu przed sobą z potkałem kobietę napadłem ją uderzyłem ją pare razy w głowe pejczem kiedy kobieta się przewróciła obnarzyłem ją do pół pobawiłem się jej przyrodzeniem zabrałem jej pieniądze i oddaliłem się.
W roku 1966 w Łagiszy napadłem na kobietę w wieku trzydziestu lat a więc po przyjeździe do Łagiszy udałem się w kierunku zagajnika gdzie napotkałem kobietę po upewnieniu że mnie już nikt nie widzi uderzyłem tą kobiete prętem wgłowe potem rozebrałem ją do pół pobawiłem się jej przyrodzeniem zabrałem jej pieniądze obrączkę złotą i udałem sie wstronę ałtobusu zabrane przedmioty zprzedałem. 1957 r dokonałem przeztępstwa w Strumieszycach w godz wieczornych.
Po przyjeździe do tej miejscowości z potkałem kobietę szłem za nią w pewnym momęcie znależliśmy się w miejscu nie zabudowanym bijąc ją prętem po głowie kiedy kobieta upadła obnażyłem ją do pół pobawiłem się jej przyrodzeniem poczem zabrałem jej pieniądze i pierścionek pragnę nadmienić że w trakcie bawienia się jej przyrodzeniem i najpodobniej chciała się rzucić bo mi wymachiwała łapami i w tenczas musiałem ją dobić nadmnieniam że tej kobiecie zabrałem torebkę potem wszystkim pozostawiłem ją i uciekłem przedmioty z torebki dałem swojej siostrze natomiast torebkę i pierścionek zprzedałem nieznajomemu osobnikowi.
Następnego przestępstwa…
Następnego przestępstwa…
Następnego przestępstwa…
(…)
Opisałem całe swoje życie i wydaje mi się że wszystkie, zostałem aresztowany w tej zprawie aresztowano mnie kiedy szedłem do pracy w godz. rannych i zawieziono mnie do komendy w Katowicach przedstawiono mi zarzut o zabujstwa, przedtym przewieziony byłem jeszcze do komendy w Siemianowicach gdzie przedstawiono mi zarzut o znęcanie się nad rodziną żona obciążyła mnie że bije ją że nie oddaje pieniędzy posądzała mnie, że córkę łapałem za przyrodzenie, że nie byłem dobrym ojcem ale właśnie to jest prawda ale zaprzeczałem. Przestawiono mi zarzut o zabujstwa kobiet które opisywałem do zabujstw tych się nie przyznawałem dlatego że się bałem nie przyznałem się również na zprawie.
Potem jak już nadmieniłem znalazłem się na komendzie wojewódzkiej a dlatego że się nie przyznałem przewieziono mnie na komendę Główną do Warszawy i tam również nie przyznawałem się trzy miesiące a potem się załamałem i zaczołem wyjaśniać następnie byłem badany przez kilka zpecjalistów poczem przewieziono mnie do szpitala psychiatrycznego do Grodziska i tam przebywałem kilka miesięcy a następnie zakończono mi śledztwo. Po kilku miesiącach odbyła się pierwsza zprawa i Jako pierwszy zeznawał brat Janek nie przyznawał się do winy często kłócił się z prokuratorem a świadkom ubliżał również wszystkim ludzią na sali, prokuratora wyzywał od czerwonego ukraińca, druga zeznawała siostra, zarzucano jej że dostawała przedmioty z zabujstw siostra przyznawała się do jakichś rzeczy ale nie wiedziała z kąd pochodzą a właściwie to wiedziała bo jej mówiłem, następnie zeznawał J.K. przyznał się do zajścia koło telewizji jako następny zeznawał Flak Zdzisław syn siostry zarzucono mu że słyszał otym że mówiliśmy o zabujstwie i nie przyznał się do tego a słyszał na pewno jako następny zeznawał brat Heniek do zajścia koło telewizji i przyznał się do tego zajścia jako by i ostatni zeznawałem ja nie przyznawałem się do zabójstw dopiero przy samym końcu nie wytrzymałem nerwowo i podniosłem się i powiedziałem przyznaje się do zabójstw jestem mordercą i to wielkim zabiłem 20 a może 26 dokładnie nie pamiętam i prosze mnie tam posłać gdzie mam iść chociaż bardzo tego się boje po przesłuchaniu wszystkich świadków wymierzono wszystkim wyroki i siostra odtrzymała 4 lata jej syn również 4 J.K. 12 lat dostał dlatego tak mało że zgłosił o przeztępstwie koło telewizji Heniek mój brat dostał 25 lat, brat Janek i ja zostaliśmy zkazani na kare śmierci i wstosunku do tego myślałem że dostane 25 lat a w najgorszym wypadku jakąś tam karę śmierci w stosunku do tego myślałem że napisze do rady państwa i ułaskawią mnie i że kiedyś jeszcze wyjde, zaraz po zprawie nie pisałem do rady państwa ponieważ nie wiedziałem jak to umotywować i jak to ułożyć mimo że koledzy mnie pocieszali to jednak nie mogłem przezwyciężyć swojego załamania i wygłupiam się ztego powodu kilka razy wstawałem do drzwi i podchodziłem i dzwoniłem do odziałowych i prosiłem żeby mnie zaprowadzili tam gdzie mam iść to znaczy żeby mnie powiesili jednak prośby moje nie dochodziły do skutku a każdym razem po moim wygłupianiu się drzwi się otwierały inspekcyjny z odziałowym kazali mi się spać położyć żebym nie zakłucał ciszy nocnej i mimo tłumaczeniom nadal się wygłupiałem a robiłem to dlatego że chciałem i nie chciałem żeby mnie powiesili przed takim zdecydowaniem na śmierć zawsze myślałem ile jest warte moje życie i ile krzywdy ludziom i rodzinie narobiłem wtak paskudny zposub mam odejść z tego świata kiedy doszłem do tej myśli działo się coś nie zrozumiałego i nie umie tego opisać wtenczas wstawałem klękałem wten z posub żegnałem się ze światem pacieża nie mówiłem bo nie umie, kiedy klęczałem coś mi mówiło do ucha żebym się zdecydował iść na duł i mimo że się bałem to jednak ta dziwna siła zmuszała mnie do tego przypominam sobie że kiedyś w nocy prosiłem aby mnie wyprowadzono tego dnia samego. Ale nie tylko to było powodem bo przecież byłem i jestem zboczony. Już wmłodym wieku odczuwałem pociąg do zpraw seksualnych wiadome jest z mojego pamiętnika ż jestem nie śmiały i zaspakajałem zwoje potrzeby poprzez onanizowanie się swojego zaspokojenia seksualnego szukałem w stosunku z krową oraz z kurą. Do z tosunku z kurą nie doszło bo mi się to nie udawało poprostu.
Opisałem całe zwoje życie i wydaje mi się że i wszystkie przeztępstwa. Trudno mi było opisywać to ale jakoś sobie poradziłem i natym pragne zakończyć takimi oto słowami i wszyscy ci kturzy będą czytali ten pamiętnik niech wiedzą że nie warto jest zabijać te cierpienia które ja przechodze uniknie jedynie ten kto będzie przestrzegał piątego przykazania Bożego.

Marchwicki Zdzisław wampir Zagłębia

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *